Follow by Email

Sunday, August 17, 2008

പ്രണയപാതകം

നെഞ്ചിന്റെ ഒത്ത നടുക്ക് തുടങ്ങിയ വേദന ചുമലുകളിലേക്കും കൈകളിലേക്കും വ്യാപിക്കുകയും ശരീരം വിയര്‍ത്ത് തുടങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോളാണ് വൃദ്ധന്‍ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് തെളിച്ച് സമീപത്തുകിടന്ന് ശാന്തമായുറങ്ങുന്ന ഭാര്യയെ നോക്കിയത്. പാവം ചുരുണ്ടുകിടന്നുറങ്ങുന്നു. കഫം കെട്ടിയ നെഞ്ച് കുറുകലോടെ ഉയര്‍ന്ന് താഴുന്നു. ശോഷിച്ച കഴുത്തില്‍ കിടക്കുന്ന നേര്‍ത്ത തിളക്കം കുറഞ്ഞ മാലയില്‍ 51 വര്‍ഷം മുന്‍പ് അയാള്‍ കോര്‍ത്ത താലി കിടക്കുന്നത് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാല്‍ വൃദ്ധന്‍ കണ്ടു.
വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന നെഞ്ചിന്റെ വേദനയേക്കാള്‍ അയാള്‍ക്കസഹനീയമായത് തനിക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ സന്താനഭാഗ്യം പോലും ലഭിക്കാതെ പോയ ഭാര്യ ഒറ്റക്കാവുമല്ലോ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു। വിവാഹത്തിനുശേഷം ഇന്നുവരെ ഒരു ദിവസം പോലും അവര്‍ പിരിഞ്ഞിരുന്നിട്ടില്ല. ഒരിക്കല്‍ പോലും പരിഭവിക്കയും പിണങ്ങിയിരിക്കയും ചെയ്തിട്ടില്ല. കുട്ടികളുണ്ടാവാതെ പോയതില്‍ പരസ്പരം പഴിചാരുകയും പരിതപിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും അവര്‍ ഒന്നായിരുന്നു.... ഒന്നിച്ചായിരുന്നു...

ഉണങ്ങിയ വാഴത്തടപോലെയുള്ള അവരുടെ കഴുത്തില്‍ അയാളുടെ കൈകള്‍ മുറുകിയപ്പോള്‍ വൃദ്ധകണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുനീര്‍ വൃദ്ധയുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകളില്‍ വീണൊഴുകി. അവരുടെ കണ്ണുനീരൊന്നായി ഒഴുകി. "കമലേ, മാപ്പ്, നിന്നെ തനിച്ചാക്കാന്‍ എന്റെ മനസ്സനുവദിക്കുന്നില്ല. നീയും വേണം എന്റെ കൂടെ. നമുക്കു പോവാം. നിനക്ക് വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ? നിനക്കെന്നോട്.... "
വാക്കുകള്‍ മുഴുവിപ്പിക്കാനാവാതെ വൃദ്ധയുടെ ചലനമറ്റ ശരീരത്തിലേക്ക് അയാള്‍ തകര്‍ന്നു വീണു.

Wednesday, August 13, 2008

ദില്ലിയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന അതിഥി !!!


"namaskaram mashe,
sukhamano?
njan nale TVM-l ethum.
mash avide kanumallo?"

രണ്ട് ദിവസമായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മൊബൈലിനെ ഞെക്കി ഉണര്‍ത്തിയപ്പോളാണ് അതുവരെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി നിന്ന മനുജിയുടെ മെസ്സേജ് ചാടി ഇന്‍ബോക്സില്‍ കയറിയത്। ദൈവമേ, എപ്പോഴായിരിക്കും അദ്ദേഹം ഈ മെസ്സേജ് അയച്ചത്? ആള്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് എത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? എന്നെക്കാണാഞ്ഞ് കഷ്ടപ്പെട്ട് പണ്ടാരമടങ്ങിക്കാണുമോ? ഇനി, ഒരു ബ്ലോഗ്ഗര്‍ക്ക് മറ്റൊരു ബ്ലോഗ്ഗറെ കണ്ടുകൂടെന്ന പഴമൊഴിയെങ്ങാനും "എത്ര ശരി" എന്ന് പറഞ്ഞ് ‘എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരേ‘ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് വന്ന വഴി തിരിച്ചു വിട്ടിട്ടുണ്ടാവുമോ? അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി നല്ല ഒന്നാന്തരം സുന്ദരിക്കുട്ടികളായ സംശയങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ നിരന്നു.


കാര്യം ഞങ്ങള്‍ ചങ്ങാതികളാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ഫോണുകള്‍ തമ്മില്‍ അത്ര ചങ്ങാത്തത്തില്ല। എന്റെ ബി।എസ്.എന്‍‌.എല്‍. കുട്ടന് കേരളത്തിനു പുറത്തുള്ള ഒരു മൊബൈലിനോടും കൂട്ട് കൂടാനിഷ്ടമല്ല. വേണമെങ്കില്‍ അത്യാവശ്യത്തിന് എസ്.എം.എസ് വിടാന്‍ അവന്‍ സമ്മതിക്കും. അതുകൊണ്ട് തത്കാലം ഒരു മെസ്സേജ് വിട്ടു. ഒപ്പം മനുജിയുടെ വീട്ടിലേക്കൊന്ന് വിളിക്കയും ചെയ്തു. അങ്ങേത്തലക്കല്‍ അമ്മയുടെ നേര്‍ത്ത ശബ്ദമാണ് കേട്ടത്.


"നമസ്കാരം അമ്മേ, ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് ഹരിയാണ്। മനുജി അവിടെയുണ്ടോ അമ്മേ? "


"ഇല്ല മോനേ, അവന്‍ നാളെ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് വരും എന്നാ പറഞ്ഞത്। കുറച്ച് മുമ്പ് വിളിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ബാംഗ്ലൂര് ഏതോ കൂട്ടുകാരന്റെ കൂടെയുണ്ട്. അവിടെയൊരു കമ്പനീല് ജോലി ആയെന്നുപറഞ്ഞു. നാളെ തിരുവനന്തപുരത്ത് ഇന്റര്‍വ്യൂ ഉണ്ട് അതുംകൂടി കഴിഞ്ഞേ ഇങ്ങോട്ട് വരു...."


" ശരിയമ്മെ, എനിക്കിപ്പോളൊരു മെസ്സേജ് വന്നിരുന്നു। രണ്ട് ദിവസമായി എന്റെ മൊബൈല്‍ ഓഫായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴാണ്‍ മനുജി വരുന്നതെന്ന കാര്യത്തിലൊരു സംശയം. എന്റെ ഫോണീന്ന് മനുജിയെ വിളിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അതാ ഇപ്പോള്‍ അമ്മയെ വിളിച്ചത്. പിന്നെ എന്തൊക്കെ അമ്മേ വിശേഷങ്ങള്‍? "


" മോനേ, അവന് അവിടെയെങ്ങാനും ഒരു ജോലി ശരിപ്പെടുമായിരിക്കുമോ? എന്നാല്‍ ഇടക്കൊക്കെ അവനെ ഞങ്ങള്‍ക്കൊന്ന് കാണാമായിരുന്നല്ലോ? എനിക്കാണേലും അവന്റെച്ഛനാണേലും തീരെ വയ്യ മക്കളെ। പ്രഷറും ഷുഗറുമൊക്കെയുണ്ട്. ഇവിടെങ്ങാനുമായിരുന്നേ ആഴ്ചയിലൊന്നെങ്കിലും അവന് വന്ന് പോവാമായിരുന്നല്ലോ? ചെറിയ ശമ്പളമായിരുന്നേലും കുഴപ്പമില്ല. ഞങ്ങള്‍ക്കവനെ കാണാന്‍ കിട്ടുമല്ലോ? അതല്ലേ വലിയ കാര്യം."


" അമ്മേ, ഉറപ്പായും ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും തന്നെ മനുജിക്ക് ജോലി ശരിയാവും। നല്ല ശമ്പളത്തില്‍ തന്നെ. അമ്മ ഒട്ടും ടെന്‍ഷനാവേണ്ട. മനുജിയെപ്പോലെ ഒരാള്‍ക്ക് ജോലി ഇല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരില്ല. ഇപ്പോ തന്നെ അമ്മ കണ്ടില്ലേ, ബാംഗ്ലൂര് പോയിട്ട് വെറും കൈയ്യോടെ ഇങ്ങ് പോരേണ്ടി വന്നോ? അതു പോലെ തന്നെ ഇവിടെയും അദ്ദേഹത്തിന് ജോലി ശരിയായിരിക്കും. ഒരു കമ്പനിയും മനുജിയെപ്പോലെ ഒരാളെ വെറുതേ മടക്കിയയക്കില്ല. എന്നെക്കൊണ്ടാവത് ഞാനും ചെയ്യാമമ്മേ. മനുജിയെ എവിടെ പരിചയപ്പെടുത്താന്നും എനിക്ക് അഭിമാനമേയുള്ളു... അതുകൊണ്ട് അമ്മ ധൈര്യമായിരുന്നോളൂ... ഒക്കെ ശരിയാവും. "


" ശരി മക്കളേ... തിരുവനന്തപുരത്ത് തന്നെ ശരിയായാല്‍ എനിക്ക് വല്യ സന്തോഷമായി...അവിടെയാവുമ്പോള്‍ മോനൊക്കെയുണ്ടല്ലോ?... "


" ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലമ്മേ॥ ഇങ്ങ് വന്നോട്ടേ... നമുക്ക് ശരിയാക്കാം। അപ്പോ ഞാന്‍ പിന്നെ വിളിക്കാമമ്മേ, അച്ഛനോടും പറഞ്ഞേക്കൂ... .. പിന്നെ, മനുജി വിളിച്ചാല്‍ എന്റെ മൊബൈല് ഇനി ഓണായിരിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്കൂ... "


" ശരി മോനേ... "


ഫോണ്‍ വച്ചിട്ടും അമ്മയുടെ നേര്‍ത്ത വിഷാദം പുരണ്ട ഒപ്പം പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞ ശബ്ദമാണ് കാതില്‍। മനുജി ഇവിടെ തന്നെ തുടരണമെന്ന് അവര്‍ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ‘സാന്നിദ്ധ്യമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തെന്ന് ‘ ആ അമ്മ എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. നമുക്കൊക്കെ പലപ്പോഴും കൊടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോവുന്നതും അതു തന്നെയല്ലേ? സാന്നിദ്ധ്യം. !!! ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്‍ നെട്ടോട്ടമോടുന്നതിനിടയില്‍ പലപ്പോഴും അതൊന്നും നമുക്ക് സാധിച്ചേക്കില്ല. ആരുടേയും കുറ്റമല്ലത്. അതിന്റെ പേരില്‍ ഒരച്ഛനമ്മമാരും നമ്മെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നുമില്ല. കുറ്റപ്പെടുത്തുകയുമില്ല. എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളില്‍ ആ ആഗ്രഹം വല്ലാതെ വളര്‍ന്ന് അവരെ ശല്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടാവാം. അത് നമ്മളില്‍ നിന്നൊളിക്കാന്‍ അവര്‍ പാടുപെടുന്നുണ്ടാവാം.


എന്തായാലും മനുജി അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു। ബ്രിജ് വിഹാര്‍ വിട്ട് അയാള്‍ യാത്ര തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഡെല്‍ഹി വിടാന്‍ കാരണമായി അയാള്‍ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എനിക്കുറപ്പുണ്ട് ആ അമ്മയുടെ സ്നേഹം തന്നെയാണ് അതിന് അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഏക അല്ലെങ്കില്‍ പ്രധാന ഘടകമെന്ന്.


മൈത്രിയിലെ അഭിലാഷിനോടും അസോസിയേറ്റ്സിലെ ക്രിയേറ്റീവ് ഡയറക്ടറായ റസ്സലിനോടും ലീഡ്സിലെ എം।ഡി യായ കൃഷ്ണകുമാര്‍ സാറിനോടും മനുജിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു വച്ചു. റെസ്യൂമേ എല്ലാവര്‍ക്കും ഫോര്‍വാഡ് ചെയ്തു. നന്ദപര്‍വ്വം നന്ദേട്ടന്‍ ബാംഗ്ലൂരില്‍ മനുജിക്ക് ജോലി ശരിയാക്കിയതു പോലെ തന്നെ മീഡിയമേറ്റിലും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെത്രെ. എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ജോലി അദ്ദേഹത്തിന് തരപ്പെടുമെന്ന് മൂന്നരത്തരം.


എന്റെ മനസ്സു പറയുന്നു... ഇനി ബ്രിജ് വിഹാരം തുടരുന്നത് അനന്തപുരിയില്‍ നിന്നാവും।


" അതിഥി ദേവോ ഭവ!
എന്ന് വച്ചാല്‍ ദില്ലിയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന അതിഥി
ആതിഥേയനെ ദേവനായി കണ്ട് പൂജിക്കണം :)
ഏത്? "


മനുജിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു എസ്।എം.എസും കീച്ചി, പച്ച ജീവനോടെ ഒരു ബ്ലോഗ്ഗറെ നേരില്‍ കാണാന്‍ പോവുന്നതിന്റെ ത്രില്ലില്‍ വയറ്റില്‍ മൂന്ന് ‘ വൈറ്റ് മിസ്ചീഫും ’ ഒഴിച്ച് ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.... :)


(തുടരും। കട്ടായം)