Follow by Email

Thursday, June 25, 2009

മാനവീയം റോഡിൽ സൌന്ദര്യം വിൽക്കുന്നവർ.

ഈ തലക്കെട്ട് നിങ്ങളിൽ ചിലരെയെങ്കിലും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചേക്കും. ഇത് വഴിയരികിൽ നിന്ന് സൌന്ദര്യം വിൽക്കുന്നവരുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ അവരിൽ നിന്ന് സൌന്ദര്യം വാങ്ങാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെയോ കഥയല്ല. തലക്കെട്ടുകണ്ട് ആരെങ്കിലും ഇത്തിരി എരിവും കുളിരും പുളിയുമൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.

തിരുവനന്തപുരത്തെ മനോഹരമായ മാനവീയം റോഡിൽ വച്ച് കഴിഞ്ഞദിവസം പരിചയപ്പെട്ട ചെറിയ രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ എനിക്കു നൽകിയ ചില അസ്വസ്ഥതകൾ മാത്രമാണ് ഞാനിവിടെ കുറിക്കുന്നത്.

അനന്തപുരിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ രണ്ടാമത്തെ വീഥിയാണ് മാനവീയം റോഡെന്നാണ് എന്റെ ധാരണ. ഒന്നാമത്തേത് തീർച്ചയായും വെള്ളയമ്പലം മുതൽ കവടിയാർ വരെയുള്ള രാജവീഥി തന്നെ. മാനവീയം റോഡിന്റെ ഒരറ്റത്ത് വയലാർ രാമവർമ്മയുടെയും മറ്റേയറ്റത്ത് ദേവരാജൻ മാസ്റ്ററിന്റെയും അർദ്ധകായ പ്രതിമകൾ. അല്ലെങ്കിൽ വയലാറിൽ നിന്ന് ദേവരാജൻ മാസ്റ്ററിലേയ്ക്കുള്ള അകലമാണ് മാനവീയം വീഥിയെന്നും യുക്തിയനുസരിച്ച് വിചാരിക്കാം. തിരക്കുകുറഞ്ഞ, വീതിയും വൃത്തിയും നിറയെ തണലുമുള്ള മാനവീയം വീഥിയിൽ, പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കൾ വണ്ടി പാർക്കുചെയ്ത്, രാമേട്ടന്റെ തട്ടുകടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന ചായയും കടിയും വലിയും വാചകമടിയുമായി സമയത്തെ കൊന്നുതള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഞായറാഴ്ചകളിലെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മാനവീയം റോഡിൽ വച്ച് ‘അഭിനയ‘ എന്ന നാടകസംഘത്തിന്റെ തെരുവുനാടകങ്ങളും നാടൻ പാട്ടുകളും ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. ഉവ്വ്. മാനവീയം വീഥി മനോഹരി തന്നെ.

മൂഡ് ഔട്ട് ആവുമ്പോൾ ലീവെടുക്കുക , പിന്നെ കിട്ടുന്ന സ്നേഹിതരുമൊത്ത് മാനവീയം റോഡിൽ ‘അവൈലബിൾ പി.ബി’ കൂടുക. ഔട്ടായ മൂഡ് നിഷ്പ്രയാസം ഇൻ ആവും. ഇതാണിപ്പോൾ എന്റെ ശൈലി. അങ്ങനെ മൂഡ് ഔട്ടായ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരുമണിയോടുകൂടി ഞങ്ങളെല്ലാം കൂടി കാറിലിരുന്ന് സൊറപറയുന്നു. ഞങ്ങളെന്നാൽ എന്റെ സ്നേഹിതനും അഡ്വക്കേറ്റുമായ ഷായേട്ടൻ, പോലീസുകാരനായ സെന്തിലേട്ടൻ, സഹകരണബാങ്ക് ജീവനക്കാരനായ മോനി, ജയ്ഹിന്ദ് ടി.വിയിലെ ക്യാമറാമാൻ സനോഷ് പിന്നെയീ ഞാനും.

ങ്ങങ്ങളങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് “ അണ്ണാ, സൌന്ദര്യം വർദ്ധിക്കുമണ്ണാ 2 സോപ്പുവാങ്ങണ്ണാ, 10 രൂപയേയുള്ളണ്ണാ” എന്ന് ഓരോ വാക്കിലുമോരോ ‘അണ്ണാ’നെ ചേർത്ത് രണ്ടാൺ കുട്ടികൾ ഞങ്ങളുടെ കാറിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്നത്.

ഞാനോർക്കുന്നു. മൂത്തവൻ, സോപ്പിന്റെ കൂട് ചുമക്കുന്നവൻ, അബ്ദുൾ ഹമീദ്. ഇളയവൻ, ചേട്ടന്റെ പിന്നിൽ ചെറുനാണത്തോടെ നിന്ന ഇരുണ്ട, ചെമ്പൻ മുടിക്കാരൻ മുഹമ്മദ് ഹമീദ്. രണ്ടുപേരും ബീമാപള്ളി വാസക്കാർ. സ്കൂളിൽ പോവുന്നില്ല. വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യമാണ് അവരെ സോപ്പുപെട്ടി ചുമപ്പിക്കുന്നത്. അച്ഛൻ ഹമീദിന് ഇറച്ചിവെട്ടായിരുന്നു പണി. രണ്ട് വർഷം മുൻപ് ‘മയ്യത്തായി‘. ഇവർക്ക് നാലുവയസ്സുകാരിയായ ഒരനിയത്തികൂടിയുണ്ട്. ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ രണ്ടുപേരോടും ചോദിച്ചുമനസ്സിലാക്കി. അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി കുറച്ച് സോപ്പുകളും ഞങ്ങൾ വാങ്ങി. പിന്നെ, അവർ ‘സൌന്ദര്യം‘ വിൽക്കാനായി ഞങ്ങൾക്കു പിന്നിലായി പാർക്കുചെയ്തിരിക്കുന്ന വണ്ടിയ്ക്കടുത്തേയ്ക്കുപോയി.

കാറിലിരുന്ന് സൊറപറയുന്ന ഞങ്ങളും അത്താഴത്തിനുള്ള അരികണ്ടെത്താൻ അലയുന്ന ബാലന്മാരും!!!

എനിക്കെന്നോടുതോന്നിയത് പുച്ഛമാണ്. മേനി പറയുന്നതല്ല. സത്യമായും. എനിക്കെന്നോട് നീരസം തന്നെ തോന്നി. പക്ഷേ, ഒരു വ്യക്തിയ്ക്ക് മാത്രമായി ഈ സമൂഹത്തിനെന്തുചെയ്യാൻ കഴിയും? ഒന്നും സാധിക്കില്ല. മനസ്സുള്ളവർക്ക് , മാസവരുമാനത്തിന്റെ നിശ്ചിത ശതമാനം പാവപ്പെട്ടവർക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കാം. എന്നാൽ അതുകൊണ്ടെന്താവാൻ? പല തുള്ളി പെരുവെള്ളം എന്ന വിശ്വാസമെനിക്കില്ല. പലയിടത്തായി പലതുള്ളി തൂകിയതുകൊണ്ടൊന്നും സംഭവിക്കാനില്ല. തൂകുന്ന തുള്ളിയുടെ ഉടമയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന തൃപ്തിയൊഴിച്ച്. ലഭിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പുണ്യമൊഴിച്ച്. ഒന്നും സംഭവിക്കാനില്ല. പാവപ്പെട്ടവർ പാവപ്പെട്ടവരായി നിലകൊള്ളും. ധനികർ കൂടുതൽ ധനികരായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. പിച്ചക്കാശ് നൽകുന്നവർ സ്വർഗ്ഗം പൂകുമെന്ന് കണക്കുകൂട്ടി ജീവിച്ചുകൊണ്ടുമിരിയ്ക്കും. ലോകം ഇങ്ങനെ തന്നെ മുന്നോട്ടുപോവും.

മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തേണ്ടത് ഭരണാധിപരാണ്. മാറ്റങ്ങൾ വരേണ്ടത് അവരുടെ ചിന്താഗതികൾക്കുമാണ്. സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ദാരിദ്ര്യം തുടച്ചുനീക്കാൻ ഇനി വ്യക്തികൾ മുതിർന്നിട്ടു കാര്യമില്ല. സർക്കാർ തന്നെ അതിനു മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. എസ്കോർട്ടും മറ്റുപരിവാരങ്ങളുമായി വിലകൂടിയ കാറിൽ മന്ത്രിമാർ പരക്കം പാ‍ഞ്ഞാൽ ദാരിദ്രരെ കാണുവാനോ ദാരിദ്ര്യം നീക്കുവാനോ സാധിക്കില്ല. പണ്ടുകാലത്തെ ജന്മികൾ അല്ലെങ്കിൽ സവർണ്ണർ പാവപ്പെട്ടവരെ തങ്ങളുടെ വഴികളിൽ നിന്ന് ആട്ടിപ്പായിച്ച് നടന്നതുപോലെ ഇപ്പോൾ മന്ത്രിമാർ പോലീസ് സഹായത്തോടെ നമ്മൾ ജനങ്ങളെ തുരത്തിയോടിച്ച് ചീറിപ്പായുന്നു. ഒന്നിനും ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല. ദാരിദ്ര്യമോ കഷ്ടപ്പാടോ മന്ത്രിപുംഗവന്മാർ അറിയുന്നേയില്ല.

മാനവീയം റോഡിൽ കണ്ട ഈ കുട്ടികൾ നാളെ എന്തായിത്തീരും? പത്തുവയസ്സ് തികയും മുൻപേ ജീവിതഭാരം പേറാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഈ കുട്ടികൾക്ക് സമൂഹത്തോട് എന്തുവികാരമാവും തോന്നുക? പക തന്നെ തോന്നിയേക്കാം. ഇപ്പോൾ നിരാശകൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ആ ബാല്യങ്ങൾ സൌന്ദര്യം വിറ്റ് വയറുവീർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കാം. നാളെ? നാളെ സമൂഹമാവും അവരുടെ ഒന്നാം നിര ശത്രുക്കൾ. ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ട് ആ അവസ്ഥയെ.

കാശ്മീരിലേയ്ക്ക് തീവ്രവാദപ്രവർത്തനത്തിനയച്ചവരിൽ ബീമാപള്ളിക്കാരുമുണ്ടായെത്രെ. നാളെ ഈ കുരുന്നുകളും തിവ്രവാദികളുടെ കരങ്ങളിലെ ആയുധമാവില്ലെന്നാരു കണ്ടു. ഹൈന്ദവ വിരോധമോ, രാഷ്ട്രബോധമില്ലായ്മയോ ഒന്നുമല്ല ഒരു മുസൽമാനെ തീവ്രവാദിയാക്കുന്നത്. ദാരിദ്ര്യവും അവഗണനയും ഒറ്റപ്പെടലുകളും നിരാശയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അഭാവവുമൊക്കെയാണ് ഒരുവനെ ചാവേറാക്കുന്നത്.മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവന്റെ വീടിനു ലഭിക്കുന്ന തുക! പിന്നെ ഇസ്ലാമിനുവേണ്ടി മരിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം കിട്ടുമെന്ന വിശ്വാസം!!

ഇപ്പോൾ നമ്മൾ കണ്ട ഈ കുരുന്നുകൾ - അബ്ദുൾ ഹമീദ്, മുഹമ്മദ് ഹമീദ് - ഇവരെ അതുപോലെ ഇവരേപ്പോലുള്ള സകല ജനതയെയും നമ്മൾ സംരക്ഷിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസവും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും നൽകണം. അവർ നമ്മുടെ നാടിന് മുതൽക്കൂട്ടാവും. ഭാരതത്തിലെ സകല കുട്ടികൾക്കും ഒരേപോലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാൻ സർക്കാർ ശ്രമിക്കണം.

തിരുവനന്തപുരത്തുതന്നെ എത്രയോ തരം സ്കൂളൂകളുണ്ട്. നായരുടെയും നസ്രാണിയുടെയും മുസ്ലീമിന്റെയും ഈഴവന്റെയും സർക്കാരിന്റെയുമായി. ഓരോ സ്കൂളിനും ഓരോ നിലവാരം. പരസ്പരം മത്സരം. സ്കൂൾ പ്രവേശനത്തിന് അച്ഛനമ്മമാരെ വരെ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്യൽ. ചെറിയ ക്ലാസ്സുകളിലേയ്ക്കുപോലും താങ്ങാനാവാത്ത ഡൊണേഷൻ. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യയിൽ വളർന്നുവരുന്നത് പല നിലവാരത്തിലുള്ള കുട്ടികൾ.

മാതാപിതാക്കൾ സാമ്പത്തികശേഷിയും വിദ്യാഭ്യാസവും കുറഞ്ഞവരാണെങ്കിൽ അവരുടെ മക്കൾക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കാൻ പാടില്ലെന്നുണ്ടോ? 20 വയസ്സുവരെയെങ്കിലും എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഒരേപോലെ ഏറ്റവും മുന്തിയ നിലവാരത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാൻ എന്താണ് സർക്കാരിന് തടസ്സമാവുക? പണമോ? ഒരോ സാമ്പത്തികവർഷവും നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് നടക്കുന്ന അഴിമതിയുടെ കണക്കെടുക്കുക. അങ്ങനെ കക്കുന്ന പണത്തിന്റെ പത്തിലൊന്നുമതി സകലകുട്ടികൾക്കും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും പരിരക്ഷയും നൽകാൻ. പോരാന്നുണ്ടോ?

നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ കാര്യം തന്നെയെടുത്താൽ ലാവ്‌ലിൻ വക നഷ്ടം 394 കോടിയിലേറെ. കേസ് സി.ബി.ഐ അന്വേഷിക്കരുതെന്ന് ഹൈക്കോടതിയിൽ വാദിക്കാൻ ദില്ലിയിൽ നിന്നും വക്കീലിനെ കൊണ്ടുവരാൻ ചിലവാക്കിയത് ലക്ഷങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ പിണറായിയുടെ കേസ് നടത്താൻ കോട്ടയം ജില്ലയിലെ മാത്രം ക‌മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ കൊടുക്കുന്ന തുക 50ലക്ഷം. കേരളത്തിൽ നിന്ന് മൊത്തമായി പിരിച്ചെടുക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന തുക 30കോടിയിലേറെ.

കണിച്ചകുളങ്ങര കേസൊതുക്കാൻ ഹിമാലയ ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്ന് രമേശ് ചെന്നിത്തല വാങ്ങിയെന്നു പറയുന്ന തുക കോടിയിലേറെ. പാമോലിൻ, ഇടമലയാർ അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഈ കൊച്ചു കേരളത്തിൽ നിന്നും മാത്രം നഷ്ടപ്പെട്ട തുക എത്രയോ വലുതാണ്. ഇതിലൊന്നും ആർക്കും ഒരു പരാതിയുമില്ല. ഇവരെക്കുറിച്ച് ഞാനെന്തെങ്കിലും കുറിച്ചുപോയാൽ ഞാൻ വിവരദോഷിയായി, എന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ തുമ്മിതുമ്മി ചാവേണ്ട ഗതിയുമായി.

അബ്ദുൾ ഹമീദേ, മുഹമ്മദ് ഹമീദേ എനിക്ക് സങ്കടവും നിരാശയുമുണ്ട്. എനിക്കാകെ കഴിയുന്നത് നിങ്ങളെ ഓർത്ത് ദു:ഖിക്കാനും ഇനിയും നേരിൽ കണ്ടാൽ - സൌന്ദര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കാനാല്ലെങ്കിലും - നിങ്ങളുടെ പക്കൽ നിന്ന് സോപ്പുവാങ്ങാനുമാണ്. ഈ നാട്ടിൽ ജനിച്ചതായിരിക്കാം നമ്മുടെ കുഴപ്പം. എങ്കിലും നിങ്ങൾ നിരാശപ്പെടരുത്. ഒരു കാലം നിങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന സോപ്പ് നമ്മുടെ നാടിനെത്തന്നെ സുന്ദരമാക്കും. നിങ്ങൾ സന്തോഷമായി ജീവിക്കും. കുഞ്ഞനിയത്തി നല്ല നിലയിലാവും. ഉമ്മ നിങ്ങളെയോർത്ത് അഭിമാനിക്കും. അതുവരെ എന്റെ അനുജന്മാരേ നിങ്ങൾ വഴിപിഴയ്ക്കരുത്. തീവ്രവാദത്തിന്റെയും രാജ്യദ്രോഹത്തിന്റെയും പാതയിലേയ്ക്ക് ചുവടുവയ്ക്കരുത്. നിങ്ങൾക്ക് നന്മ വരട്ടെ. ഈ ലോകം നിങ്ങളുടേതാണ്.

എന്റെ വിഷമം പങ്കിടാ‍ൻ എനിക്ക് ബൂലോഗമുണ്ട്. നിങ്ങൾക്കതുമില്ലല്ലോ?!!

ഇതുവരെ കുറിച്ചപ്പോൾ റോഡിലൂടെ മന്ത്രി പുംഗവനെയും കൊണ്ടൊരു കൊറോള കാർ ശരവേഗത്തിൽ പായുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നു. സംസ്കാര ശൂന്യനായ ഞാൻ ആ കാറിനെ നോക്കി ഒന്നു വിളിച്ചോട്ടെ - നാറി - എന്ന്.

വിളിച്ചു.

Monday, June 22, 2009

നായരുടെ കുര !

കഴിഞ്ഞ ദിവസം പെരുന്നയിലിരുന്നൊരു നായർ കോൺഗ്രസ്സിനെ നോക്കിയൊന്നു കുരച്ചു. കൊതിക്കെറുവിന്റെയും വിവരക്കേടിന്റെയും കുര. അഭിമാനബോധമുള്ള സകലനായന്മാരുടെയും ശിരസ്സുകുനിപ്പിച്ച കുര.

ജനിച്ചിട്ടിതുവരെ സ്വന്തം ജാതിയെക്കുറിച്ചോർക്കേണ്ട കാര്യം അധികമൊന്നും വന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇന്നലെ നായരായിപ്പോയതിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി ലജ്ജിച്ചു തലകുനിച്ചു. അതുപോലെ എത്രയോ നായന്മാരുടെ തലകൾ കുനിഞ്ഞിരിക്കും. ഈ ദുർഗതി നായന്മാർക്കുവരുത്തിയത് പെരുന്നയിലെ നായർ നേതൃത്വം തന്നെ. വിശേഷിച്ച് ജി. സുകുമാരൻ നായർ എന്ന നായന്മാരുടെ അസിസ്റ്റന്റ് സെക്രട്ടറി.

കേന്ദ്രമന്ത്രിസഭയിലേയ്ക്ക് കേരളത്തിൽ നിന്നും നായന്മാർക്ക് അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിച്ചിട്ടില്ലായെന്നതാണ് സുകുമാരൻ നായരെ കുരയ്ക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം. ലോക് സഭാ
തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സമദൂരസിദ്ധാന്തത്തിലുറച്ചു നിന്ന നായർ മഹാസഭയ്ക്ക് ധാർമ്മികമായി യോഗ്യതയുണ്ടോ ഇത്തരമൊരു ആവശ്യമുന്നയിക്കാൻ. സമദൂരമെന്നാൽ കോൺഗ്രസിനുള്ള പിന്തുണ എന്നല്ലല്ലോ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ സമുദായപരിഗണനവച്ചാണോ മന്ത്രിസഭ രൂപീകരിക്കേണ്ടതും സ്ഥനാർഥികളെ നിശ്ചയിക്കേണ്ടതും? അങ്ങനെതന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ അനുവർത്തിച്ചുവരുന്ന രീതി എന്നുമറന്നുകൊണ്ടല്ല ഞാനിതുപറഞ്ഞത്.

“സ്ഥാനാർഥി നിർണ്ണയത്തിലും കേന്ദ്രമന്ത്രിസഭാ പ്രാതിനിധ്യത്തിലും മറ്റുസമുദായങ്ങൾക്ക് കൊടുത്ത പരിഗണന എൻ.എസ്.എസിനു കിട്ടിയില്ല” എന്ന സുകുമാരൻ നായരുടെ വ്യാകുലത ജനിപ്പിക്കുന്ന സംശയം ക്രൈസ്തവമന്ത്രിമാർ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും മുസ്ലീം മന്ത്രിമാർ അവരുടെ സമുദായത്തിനും ഈഴവമന്ത്രിമാർ ഈഴവർക്കും മാത്രമേ ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുകയുള്ളോ എന്നതാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണർ, പട്ടർ, പുലയർ, പറയൻ, വേലൻ, വേട്ടോൻ, മുക്കുവൻ, അരയൻ, കുശവൻ, തട്ടാൻ, കൊല്ലൻ, ആശാരി അങ്ങനെ സകലജാതിക്കും ഓരോ മന്ത്രിമാർ വേണ്ടിവരില്ലേ? എങ്കിലല്ലേ അവരുടെ സമുദായങ്ങൾക്കും അഭിവൃദ്ധിയുണ്ടാവൂ.

രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മതപരമായ ഇടപെടലുകൾ അനുവദിക്കാതെ നോക്കേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയക്കാർ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അവർതന്നെ ഇത്തരം സമുദായങ്ങളുടെ പിന്നാലെ പത്തോട്ടിനായി പരക്കം പായുന്നതും അങ്ങനെ ഇത്തരം സംഘടനകളെ സമ്മർദ്ധശക്തിയായി വളർത്തുന്നതും.

സമുദായസംഘടനകൾ സമൂഹത്തിന്റെമൊത്തത്തിലുള്ള വളർച്ചയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന് പറയേണ്ടതില്ല. അവരുടെ പ്രഥമപരിഗണന സമുദായത്തിന്റെ ഉന്നമനത്തിനുതന്നെയാവുകയെന്നത് സ്വാഭാവികം. ഓരോ സമുദായവും വളരുമ്പോൾ പരോക്ഷമായി സമൂഹം തന്നെയും നന്നാവുന്നു. എന്നാൽ അത്തരം ‘നന്നാവൽ‘ നന്നല്ല. മതേതരത്വമെന്നാൽ ആൾബലമുള്ള സമുദായങ്ങൾക്ക് ഭരണരംഗത്ത് നൽകുന്ന പ്രാതിനിധ്യമല്ല. ജാതിമത ചിന്തകൾക്കതീതമായി സകലജനത്തിനും ഒരുപോലെ ലഭ്യമാക്കേണ്ട നീതിയാണത്.

ഇനി നായന്മാരിലേയ്ക്ക് വന്നാൽ. നായർ സർവ്വീസ് സൊസൈറ്റി, സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന നായന്മാർക്ക് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള സഹായസഹകരണങ്ങൾ നൽകുന്നുവെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അവർക്കൊരിക്കലും താങ്ങും തണലുമായിട്ടില്ല എൻ.എസ്.എസ്. അതിനാൽതന്നെ നായന്മാരെ മുഴുവനായി എൻ.എസ്.എസിന്റെ കൊടിക്കീഴിലെത്തിക്കാൻ പെരുന്നയിലെ പണിക്കർക്കും നായർക്കും ആയിട്ടുമില്ല. പെരുന്നയിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞാൽ പറഞ്ഞവന് കുത്തുന്ന വോട്ടർമാരുമല്ല ശരശരി നായന്മാർ. അവർക്ക് വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടും അന്തസ്സുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നായർ സർവ്വീസ് സൊസൈറ്റി ഒരിക്കലും ഒരു വോട്ട് ബാങ്ക് ആവുന്നുമില്ല. ഈ തിരിച്ചറിവുപോലുമില്ലാത്തവരാണ് ഇന്ന് കേരളത്തിലെ ഇരുമുന്നണികളും. അവർ മാറി മാറി പെരുന്ന നിരങ്ങുന്നു. മ്ലേച്ഛന്മാർ.

വെള്ളാപ്പള്ളി നടേശന് ഈഴവസമുദായത്തിൽ കുറെയെങ്കിലും പിടിപാടുണ്ടാവുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തികശേഷിയും കൈവശമുള്ള ഗുണ്ടായിസവും കൊണ്ടുമാത്രമല്ല. താഴേക്കിടയിലുള്ള ഈഴവകുടുംബംഗങ്ങൾക്ക് രക്ഷപെടാനുള്ള പല പദ്ധതികളും അദ്ദേഹം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു. നിർദ്ധനകുടുംബത്തിലെ ഈഴവസ്ത്രീകൾക്ക് തയ്യൽ മെഷീനുകൾ വിതരണം ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ കുറെയെങ്കിലും എസ്.എൻ.ഡി.പി യിൽനിന്നുമുള്ള പിന്തുണ ഈഴവർക്ക് ലഭ്യമാവുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എസ്.എൻ.ഡി.പിയ്ക്ക് കുറേയൊക്കെ കേരളരാഷ്ട്രീയത്തിൽ സമ്മർദ്ധശക്തിയാവാൻ സാധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

നാട്ടിൽ, എന്റെ വീടിനുതൊട്ടടുത്ത് ഒരു നിർധന നായർ കുടുംബമുണ്ട്. മൂന്നുപെൺ‌മക്കളും ഒരാൺകുട്ടിയും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം. മൂത്തപെൺകുട്ടി MA, B.Ed കഴിഞ്ഞവൾ. അവളുടെ അച്ഛൻ ഞങ്ങളുടെ കരയോഗം പ്രസിഡന്റുമായി പെരുന്നയിൽ പോയി എൻ.എസ്.എസിന്റെ സ്കൂളുകളിലെവിടെയെങ്കിലുമൊരു ജോലി തരപ്പെടുത്തി കൊടുക്കാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. സുകുമാരൻ നായർ എന്ന നായന്മാരുടെ അസിസ്റ്റന്റ് സെക്രട്ടറി ചോദിച്ചത് 3 ലക്ഷമാണ്. 3000 രൂപപോലും മാസവരുമാനമില്ലാത്ത നായർക്ക് മൂന്നുലക്ഷം എവിടെനിന്നുണ്ടാവാൻ. അവരുടെ വസ്തുവിറ്റാൽ പോലും ഒരു ലക്ഷത്തിനപ്പുറത്തേയ്ക്കൊരു തുക ലഭിക്കില്ല. ആകെ അദ്ദേഹത്തിനു സ്വന്തമായുള്ളത് പേരിനുപിന്നാലെ ‘നായർ’ എന്നൊരു വാൽ മാത്രം. അതുകൊണ്ടുമാത്രം യാതൊരു സംവരണങ്ങൾക്കും അവർ അർഹരുമല്ല.

ചെറുപ്പത്തിൽ, നാട്ടിലെ വായനശാലയിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി കൈവശം വന്ന ഒരു ബുക്കാണ് നായരായി ജനിച്ചതിൽ അഭിമാനം കൊള്ളാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

എന്റെ ഓർമ്മ ശരിയാണെങ്കിൽ അത് ശ്രീ. സി.ആർ കേശവൻ‌വൈദ്യർ എന്നോ മറ്റോ പേരായ ഒരാളുടെ ബുക്കാണ്. അതിൽ മന്നത്തു പത്മനാഭന്റെ ചരിത്രം കുറിച്ചിട്ടുണ്ട്. മന്നത്താചാര്യന്റെ ആദ്യപൊതുപ്രവർത്തനങ്ങളിലൊന്ന് വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാനായി സവർണ്ണരുടെ ഒരു ജാഥ നയിക്കുക എന്നതായിരുന്നല്ലോ? അവർണ്ണർക്ക് ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി സവർണ്ണർ ജാഥ നയിക്കുന്നു. മാത്രവുമല്ല വീട്ടിലെ അടുക്കളയിലിരുത്തി ഒരു പുലയനെ ഇലയിട്ടൂട്ടി ഊണുകഴിഞ്ഞ് ആ ഇല തന്റെ അമ്മയെക്കൊണ്ട് എടുപ്പിച്ചയാളുമാണ് ശ്രീ. മന്നത്താചാര്യൻ. എത്ര ഉദാത്തമായ മാതൃക. ആ വലിയമനുഷ്യന്റെ സമുദായത്തിൽ പെട്ട ആളാണല്ലോ താനും എന്ന അറിവാണ് എന്നിൽ അഭിമാനം ജനിപ്പിച്ചത്. ആ അഭിമാനം ഒരിക്കലും ഇന്നേവരെ എന്നെ ഒരു വർഗീയവാദി ആക്കിമാറ്റിയിട്ടുമില്ല. ഞാൻ എല്ലാ സമുദായങ്ങളെയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഒപ്പം എന്റെ സമുദായത്തെയും.

പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ അപമാനം കൊണ്ടെന്റെ ശിരസ്സുകുനിയുന്നു സുകുമാരൻ നായരെ. പെരുന്നയിലെ അങ്ങയുടെ ഓഫീസിലിരുന്ന് ഗതികെട്ട നായന്മാരുടെ പക്കൽ നിന്നും ജോലിയ്ക്കും സ്കൂൾ പ്രവേശനത്തിനുമൊക്കെ സംഭാവനപിരിക്കുമ്പോൾ അത് നൽകുന്നവരുടെ മുഖത്തൊന്ന് തല ഉയർത്തി നോക്കാനുള്ള സന്മനസ്സുപോലും കാണിക്കാറില്ല താങ്കളെന്നെനിക്കറിയാം. പാവം പണിക്കരെ മൂലയ്ക്കിരുത്തി താങ്കൾ തന്നെയാണ് പെരുന്നയിൽ കിട്ടുന്ന പണത്തിന് പൊരുന്നയിരിക്കുന്നതെന്നും കേട്ടു. താങ്കൾ നായന്മാരുടെ നാവായി വർത്തിക്കേണ്ടതില്ല. അവശേഷിക്കുന്ന അഭിമാനവുമായി ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ജീവിക്കട്ടെ.

ഇനി മേൽ, താങ്കൾ കുരയ്ക്കരുത്. ഞാനടക്കമുള്ള സകല നായന്മാരെ കാണുമ്പോഴും ഭവാൻ എഴുന്നേറ്റ് കാലുകൾക്കിടയിൽ വാൽ തിരുകി മോങ്ങണം. ആ ശബ്ദം വിധേയത്വത്തിന്റേതുതന്നെയാവണം.


മന്നത്താചാര്യനു മാത്രം പ്രണാമം.

Tuesday, June 16, 2009

‘ജേർണി ടു ട്രിവാൻഡ്രം‘

സുരേട്ടനെ കാണ്മാനില്ല!

രാത്രി പത്തരമണിയോടുകൂടി ബിജുവേട്ടനാണ് വിവരം വിളിച്ചറിയിക്കുന്നത്. വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഒരു ഇന്റർവ്യൂവിനായി എറണാകുളത്തേയ്ക്ക് സുരേട്ടൻ പോയിരുന്നു. അവിടെ റെയിൽ‌വേ സ്റ്റേഷനടുത്തായി തന്നെ ഒരു റൂമെടുത്തു. വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് ഇന്റർവ്യൂ. അത് പാസായി.ശനിയാഴ്ച മെഡിക്കൽ . ഉടുതുണിയില്ലാതെ ഡോക്ടറിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും ചുമച്ചപ്പോൾ ‘സംഗതി യഥാവിധി ചലിച്ചതിനാൽ‘ അതും പാസായി. ഇനി പത്ത് ദിവസത്തിനകം സൌദിയിലേയ്ക്ക് ‘സേഫ്റ്റി എഞ്ചിനീയറായി’ പറക്കാം. അന്ന് രാത്രി സൈഗാൾ, ഞാഞ്ഞു, പ്രകാശ് എന്നീ സ്നേഹിതരോടൊപ്പം ആഘോഷിച്ചു. ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ അന്നു രാവിലെ സുരേട്ടനെന്നെ വിളിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ രാവിലെ തന്നെ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നും ഉച്ചയ്ക്ക് 2 മണിക്കുള്ള ദില്ലി-തിരുവനന്തപുരം വണ്ടിയ്ക്ക് തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് എത്തുന്നതാണെന്നും പറഞ്ഞു.

വൈകിട്ട് ആറരയോടെതന്നെ ഞാൻ തിരുവനന്തപുരം റെയിൽ‌വേ സ്റ്റേഷനിലെത്തി കാത്തുനിന്നിരുന്നു. ട്രെയിനിലെ അവസാന ആളായി പോലും സുരേട്ടൻ എത്താതിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൊബൈലിലേയ്ക്ക് പലപ്രാവശ്യം വിളിച്ചു. ബെല്ലടിക്കുന്നതല്ലാതെ ആളെടുക്കുന്നില്ല. പിന്നെ ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ച് കാൽ മണിക്കൂറുകൂടി കാത്തുനിന്നു.. ചിലപ്പോൾ പേട്ടയിലിറങ്ങി ഓട്ടോ പിടിച്ച് സുരേട്ടൻ പോയിരിക്കാമെന്നുള്ള വിചാരത്തിൽ ഞാൻ വീട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. ഊണുകഴിഞ്ഞ് ടി.വിയിൽ ക്രിക്കറ്റ് കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോളാണ് ബിജുച്ചേട്ടന്റെ കോൾ. - സുരേട്ടനെ കാണ്മാനില്ല.

ഞാൻ അപ്പോൾ തന്നെ ബിജുവേട്ടന്റെ അടുത്തെത്തി. സൈഗാളിന്റെ നമ്പർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൊബൈലിലുണ്ട്. - സൈഗാളും ബിജുവേട്ടനും സുരേട്ടനും പാലക്കാട് എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് കോളേജിൽനിന്നും ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചിറങ്ങിയതാണ്. ബിജുവേട്ടൻ സ്വന്തമായി ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ ഡെവലപ്പ്മെന്റ് ഫേം നടത്തുന്നു. ആറുവർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് സുരേട്ടൻ ബാംഗ്ഗ്ലൂരിൽ നിന്നും ജോലിമതിയാക്കി ബിജുവേട്ടന്റെ സ്ഥാപനത്തിൽ സി.ഇ.ഒ ആയി ചാർജെടുത്തു. ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വെബ് ഡിസൈനറായാണ് ഞാൻ ജോലി തുടങ്ങുന്നത്. അന്നു മുതലുള്ള സ്നേഹമാണ് ഞങ്ങൾക്കിടയിലുള്ളത്. -

ബിജുവേട്ടൻ സൈഗാളിനെ വിളിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്കുതന്നെ മംഗള എക്സ്പ്രസ്സിൽ സുരേട്ടനെ കയറ്റി ഒഴിഞ്ഞ ബെർത്തിൽ ‘കിടത്തി‘വിട്ടിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. സ്വാഭാവികമായും ഇരുന്നും നിന്നും പോരാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരിക്കില്ല സുരേട്ടനെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. മെഡിക്കൽ ടെസ്റ്റിനു തലേദിവസം തുള്ളി ഉള്ളിൽ ചെലുത്താതെ ഒരു ‘ഫുൾ’ കാമിലാരിയും 3-4 ലിറ്റർ വെള്ളവും കുടിച്ചാണ് ആൾ തയ്യാറെടുത്തത്. അതിന്റെ കേട് സ്വാഭാവികമായും പിറ്റേദിവസം തീർത്തിരിക്കും.

(സുരേട്ടൻ എങ്ങനെ മദ്യപനായി, എന്തുകൊണ്ട് 65,000 ത്തിലേറെ ശമ്പളം ലഭിച്ചിരുന്ന ജോലി രാജി വച്ചു, മെക്കാനിക്കൽ എഞ്ചിനിയറായ സുരേട്ടൻ എങ്ങനെ ബാംഗ്ഗൂരിൽ സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയറായി വർഷങ്ങളോളം ജോലി ചെയ്തു, ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയാണദ്ദേഹം ‘സേഫ്റ്റി എഞ്ചിനീയറായത്‘ - ഇത്രയും കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഈ അവസരത്തിൽ ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല.)

മാറി മാറി ഞങ്ങൾ സുരേട്ടന്റെ മൊബൈലിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. ആൾ പരിധിക്ക് പുറത്തുതന്നെ. ഈ സമയത്ത് സുരേട്ടന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചുചോദിക്കുന്നതെങ്ങനെ? അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പറയാതെ സുരേട്ടൻ വടകരയ്ക്ക് പോവില്ല. ഏതായാലും നാളെവരെ കാക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങൾ റെയിൽ‌വേ സ്റ്റേഷൻ മുഴുക്കെ പരതി നോക്കി. ഒരിടവും സുരേട്ടനില്ല. പിന്നെ ബിജുവേട്ടന്റെ ഓഫീസിലേയ്ക്കുതന്നെ ഞങ്ങൾ മടങ്ങി.

അതിനിടയിൽ സൈഗാൾ വീട്ടിൽ വിളിച്ചകാര്യം പറയാനായി ബിജുവേട്ടനെ വിളിച്ചു. ആൾ അവിടെയും എത്തിയിട്ടില്ല. എറണാകുളത്തുനിന്നും രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നുവെന്നും ജോലി ശരിയായതിനാൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ പോയി കുറച്ചുകാര്യങ്ങൾ തീർത്ത് ചൊവ്വാഴ്ച വീട്ടിലെത്തുമെന്നാണ് അമ്മയോടുപറഞ്ഞത്. ഭാഗ്യവശാൽ സൈഗാൾ സുരേട്ടൻ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടില്ലെന്ന കാര്യം അമ്മയെ അറിയിച്ചില്ലെന്നത് ആശ്വാസമായി.

അതിരാവിലെ ഞാൻ തിരികെ വീട്ടിലെത്തി ഒന്നു ഫ്രെഷായി. കാപ്പികുടിച്ചെന്നുവരുത്തി വീണ്ടും ബിജുവേട്ടന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അറിയിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കുമെന്ന് തോമാച്ചനെന്ന സ്നേഹിതൻ പറഞ്ഞു. ഉച്ചവരെ നോക്കാമെന്ന അഭിപ്രായമായിരുന്നു ബിജുവേട്ടന്. അപ്പോൾ എന്റെ മൊബൈലിൽ ഒരു കോൾ വന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നു തന്നെ. പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു ലാൻഡ് നമ്പർ. ‘ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് ഗുണ്ടയാവും‘. ഞാൻ ഫോൺ സൈലന്റിലാക്കി. തൊട്ടുപിന്നാലെ ബിജുവേട്ടന്റെ ഫോൺ ചിലയ്ക്കുന്നു. ഫോണെടുത്ത ബിജുവേട്ടന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവക്കുന്നു. ‘എവിടെ‘ എന്നുമാത്രം ചോദിക്കുന്നു. അങ്ങേ തലയ്ക്കലിൽ നിന്നും മറുപടി കേട്ടാവണം ‘ഞങ്ങളങ്ങോട്ടുവരാം’ എന്നുപറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ടുചെയ്ത് എന്റെ വണ്ടിയിലേയ്ക്ക് കയറി. പിന്നിലായി തോമാച്ചനും. വണ്ടി റെയിൽ‌വേ സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് വിടാൻ ബിജുവേട്ടൻ പറഞ്ഞു.

പ്രീപെയ്ഡ് ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിനുമുന്നിൽ വെളുക്കെ ചിരിച്ച് സുരേട്ടൻ. മുഖം കടുത്തിരിക്കുന്നു. ആകെ മുഷിഞ്ഞ വേഷം. കാർ നിർത്തിയതും പിന്നിലേയ്ക്ക് ചാടിക്കയറിയിരുന്ന സുരേട്ടൻ ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ ഫോൺ വാങ്ങി ആരെയോ അതിഭീകരമായ ചീത്ത വിളിക്കുന്നു. ‘പുല്ലന്മാരേ‘, ‘ചെറ്റകളേ‘, തുടങ്ങിയ ഇവിടെ കുറിക്കാൻ കൊള്ളുന്ന ചില ബഹുവചനപ്രയോഗങ്ങളും ഇടയ്ക്ക് കേൾക്കാം. തെറിയുടെ സ്റ്റോക്ക് തീർന്നതിനാലോ അതോ അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ ഫോൺ കട്ടുചെയ്തതിനാലോ എന്നറിയില്ല ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്ത് എനിക്കുനേരേ നീട്ടി.

സംഭവം ചുരുക്കത്തിൽ ഇത്രയേയുള്ളു.

സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട അബോധാവസ്ഥയിൽ സുരേട്ടനും സ്നേഹിതരുമുൾപ്പെടുന്ന നാൽ‌വർ സംഘം എറണാകുളം സൌത്തിൽ എത്തുന്നു. ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ തന്നെ തിരുവനന്തപുരം - ന്യൂദില്ലി ട്രെയിൻ. മൂവരും കൂടി സുരേട്ടനെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ബെർത്തിൽ കയറ്റിക്കിടത്തി. ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ അവർ ചാടിയിറങ്ങി ചാരിതാർത്ഥ്യത്തോടെ ട്രെയിൻ നോക്കി നിന്നു (അതെന്റെ ഊഹം) . സുരേട്ടൻ കിടന്ന കിടപ്പിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ആരോ തട്ടിവിളിച്ചുണർത്തി അത് തന്റെ ബെർത്താണെന്നാറിയിക്കുന്നു. സമയം 8.50. എവിടെയെത്തി എന്ന സുരേട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് ബെർത്തിന്റെ അവകാശി പറഞ്ഞ മറുപടി ഇതാണ്- ‘തിരുപ്പൂർ‘!!

പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേയ്ക്ക് ചാടിയിറങ്ങിയ സുരേട്ടൻ ഒരു നിമിഷം ആരാലോ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ഫീലിംഗ്സോടെ റെയിൽ‌വേ സ്റ്റേഷന് വെളിയിൽ കടക്കുന്നു. സ്വാഭാവികമായും ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ ആരും ‘തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് എപ്പോഴാണ് ഇനി ട്രെയിൻ’ എന്ന ചോദ്യമായിരിക്കും ഉയർത്തുക. എന്നാൽ നമ്മുടെ സുരേട്ടൻ ആദ്യം കണ്ട വ്യക്തിയോടു അറിയാവുന്ന തമിഴിൽ ചോദിച്ചത് ഇത്രമാത്രം.

“ പക്കത്തിലെതാവത് വൈൻ ഷാപ്പ് ഇറിക്കിങ്ക്ലാ”

------------------------------

അതെ. സുരേട്ടനും മദ്യപാനവും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധത്തെ വർണ്ണിക്കാൻ ഈ ചോദ്യം തന്നെ ധാരാളമല്ലേ? രാത്രി 10.45-നുള്ള ട്രെയിൻ കയറി സുരേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തി. ഈ ശനിയാഴ്ച അദ്ദേഹം സൌദി അറേബ്യയിലേയ്ക്ക് പറക്കും. സൌദിയിലെത്തെണ്ടയാൾ സോമാലിയയിലെത്തരുതേയെന്നെ പ്രാർത്ഥനയേ സഹകുടിയനായ ഈയുള്ളവനുള്ളു.

Monday, June 15, 2009

എതുപ്പ്

മുറ്റത്ത്, ഗെയിറ്റിനുസമീപത്തായി ബൈക്കിലിരിക്കുന്ന യുവാവ്. ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലേയ്ക്ക് കയറുന്ന പ്രായമായ ഒരു സ്ത്രീ. ഗെയിറ്റിന്റെ ഒരു പാളി പാതി തുറന്നുപിടിച്ച് എളിയിൽ കൈക്കുഞ്ഞുമായി നിൽക്കുന്ന യുവതി. ഇത്രയും ഒരു നിശ്ചലചിത്രമായോ ചലച്ചിത്രമായോ സൌകര്യം പോലെ മനസ്സിൽ കാണുക. കണ്ടോ? നിങ്ങൾക്കവരെ മനസ്സിലായോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തന്നെ പറയാം. ബൈക്കിലിരിക്കുന്ന യുവാവ് ഞാനാണ്. ബൈക്കിനുപിന്നിലേയ്ക്ക് കയറുന്ന പ്രായമായ സ്ത്രീ എന്റെ അമ്മ. ഗെയിറ്റുതുറക്കുന്ന യുവതി എന്റെ ഭാര്യ. അവളുടെ കൈയ്യിൽ, സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ്.

എന്റെയും അമ്മയുടെയും യാത്ര ചിറ്റാറ്റിൻ‌കര വൈദ്യന്റെ അടുത്തേയ്ക്കാണ്. അമ്മയുടെ മുട്ടുവേദനയ്ക്ക് പരിഹാരം തേടാനുള്ള യാത്ര. അമ്മ എന്നാൽ അനന്തപുരിയിലെ അമ്മ. എനിക്കമ്മമാർ രണ്ടാണ്. എന്നെ പ്രസവിച്ച അമ്മ പാലായിൽ. നമ്മുടെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഒന്നിലേറെ അച്ഛന്മാർ ഉണ്ടാവുന്നതല്ലേ കുറവാവുകയുള്ളൂ. അമ്മമാർ എത്രയുണ്ടായാലും അതൊരു ഭാഗ്യമല്ലേ. അതെ.ഞാനൊരു ഭാഗ്യവാനാണ്. ഈ കഥ അല്ലെങ്കിൽ സംഭവം എന്റെ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ചോ കുടുംബപശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചോ അല്ലാത്തതിനാൽ ഞാനീ ബോറൻ വിവരണം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

അമ്മ ബൈക്കിനുപിന്നിൽ കയറിയിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മോന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മയും കൊടുത്ത് വണ്ടി മുന്നേട്ടേയ്ക്ക് പതിയെ എടുത്തു. അപ്പോൾ പാതി തുറന്നിട്ട ഗെയിറ്റിലൂടെ കൈയ്യിൽ പാൽ‌പാത്രം തൂക്കി മണിച്ചേട്ടൻ കടന്നുവന്നു. ‘അയ്യോടാ മണീ, നീ ആണല്ലോ എതുപ്പ് ’ എന്നുപറഞ്ഞ അമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ കാര്യമായ അമർഷവും കുറ്റപ്പെടുത്തലും നീരസവും ഒരുപോലെ മുഴങ്ങിയിരുന്നു. മണിച്ചേട്ടന്റെ മുഖത്ത് ചമ്മലിൽ കുതിർന്ന ദൈന്യത. ഞാൻ ആ ദൈന്യതയിലേയ്ക്ക് നോക്കി ‘കാര്യമാക്കേണ്ട’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ചിരിച്ച് കുശലം പറഞ്ഞു. ‘എതുപ്പ് ‘ എന്നാൽ ശകുനം, കണി എന്നൊക്കെയാണർത്ഥം. അമ്മയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മണിച്ചേട്ടൻ മോശം ശകുനമാകുന്നു.

അമ്മ അങ്ങനെയാണ്. മനസ്സിലുള്ളത് അതുപോലെ പറയും. മറ്റുള്ളവരുടെ ഫീലിംഗ്സ് മനസ്സിലാക്കാതെയുള്ള ‘തുറന്നുപറച്ചിലുകളെ‘ ഞാൻ എപ്പോഴും എതിർക്കാറുണ്ട്. ഞങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടാവുന്ന രൂക്ഷമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളെല്ലാം തന്നെ ഇതുപോലെ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയാവുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. സത്യത്തിലവർ തീരെ പാവമായിരുന്നു. വൈരാഗ്യബുദ്ധിയോടെ ആരോടും പെരുമാറാറില്ല. എല്ലാവർക്കും കഴിയുന്നത്ര സഹായങ്ങളും ചെയ്യും. ഒരുപാട് നല്ല ഗുണങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ നാവ് അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ നന്മയെ നിഷ്പ്രഭമാക്കിക്കളയും. ഇപ്പോൾ തന്നെ മണിച്ചേട്ടന്റെ ഉള്ളിൽ എത്ര വേദന തോന്നിയിരിക്കണം. വിൽ‌ക്കുന്ന പാലിൽ വെള്ളം ചേർക്കുമ്പോൾ പോലും ആ മനസ്സ് ഇതുപോലെ വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. പാവം.

ബൈക്ക് റോഡിലേയ്ക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ മനസ്സിൽ നുരഞ്ഞുപൊങ്ങിയ ദേഷ്യം ഞാൻ അമ്മയ്ക്കുനേരേ വാക്കുകളായി വർഷിച്ചു. ‘ശരിയാണ് മക്കളേ ഇനി അമ്മ അങ്ങനെ പറയില്ല.‘ എന്ന മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. എന്റെ അമ്മയായതുകൊണ്ടുപറയുകയല്ല, ആള് കാഞ്ഞ കള്ളിയാണ്. എന്നെ തണുപ്പിക്കാനാണിത്തരം വർത്തമാനം. നാളെത്തന്നെയാവട്ടെ എന്നു വിചാരിക്കുക. മണിച്ചേട്ടനെങ്ങാനും ‘എതുപ്പാ‘യി വന്നാൽ അമ്മ ഇതുതന്നെ പറയും. തരം കിട്ടിയാൽ താടിക്കൊരു തട്ടുകൊടുക്കാമോന്നുവരെ ചിന്തിച്ചുകളയും എന്റെ ചട്ടമ്പിയമ്മ.

മോശം ശകുനക്കാരുടെ(എതുപ്പ്) ഗണത്തിൽ മണിച്ചേട്ടനെ പെടുത്താൻ അമ്മയ്ക്കൊരു കാരണമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ഒരു കല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുക്കാനായി അമ്മ പോവാനിറങ്ങിയപ്പോഴും മണിച്ചേട്ടൻ എതുപ്പായി കയറിവന്നുവെത്രെ. അന്ന് അമ്മയുടെ കാൽ‌പ്പാദത്തിലൂടെ ഒരു സ്കൂട്ടർ കയറിപോയെന്നും അതിനുശേഷമാണ് ഇടതുകാലിലെ തള്ള വിരൽ വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം പോലെ എപ്പോഴും വലുതുകാല്പാദത്തിലേയ്ക്കു നോക്കി വളഞ്ഞിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്നുമാണ് അമ്മയുടെ വിശ്വാസം. ഞാനത് വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാൽ തള്ളവിരലിന്റെ നോട്ടം വലതുവശത്തേയ്ക്കെന്നത് സത്യവുമാണ്.

അമ്മയുടെ അന്ധവിശ്വാസത്തെ പരിഹസിച്ചും വെറുതെ വഴക്കുപറഞ്ഞ് പ്രകോപ്പിച്ചും ഞങ്ങളുടെ യാത്ര ഉള്ളൂർ വരെയെത്തി. ഞായറാഴ്ചയായതുകൊണ്ടാണ് തിരക്കുതീരെ കുറവ്. ഉള്ളൂർ പാർക്ക് ഗാർഡനിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തായി റോഡിന്റെ ഇടതുവശത്ത് കോർപ്പറേഷന്റെ മാലിന്യങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന ലോറി കിടപ്പുണ്ട്. രണ്ടുപേർ വഴിയരികിൽ കിടക്കുന്ന ചവർ പെറുക്കി ലോറിയിലേയ്ക്ക് കയറ്റുന്നു. ഞാൻ ആ ലോറിയുടെ അടുത്തെത്താറായപ്പോൾ ഒരു മിനറൽ വാട്ടറിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ ബോട്ടിൽ റോഡിലേയ്ക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അതിൽ കയറിയിറങ്ങാതെ ഞാൻ ബ്രേക്കിട്ടതും പിന്നിൽ ശക്തമായി എന്തോ വന്നിടിച്ച ശബ്ദവും ഒരു ഞരക്കവും. എന്റെ വലതുഭാഗത്തുകൂടി ഒരു ഹെൽമെറ്റ് ധാരി ആരോ എറിഞ്ഞുവിട്ടപോലെ പറന്ന് മുന്നിലായി വീഴുന്നു. കേട്ട ഞരക്കം പറന്നുപോയ ആ ഹെൽമെറ്റിനുള്ളിൽ നിന്നാണ്. ഇടതുഭാഗത്ത് അമ്മ 100 മീറ്റർ ഓട്ടത്തിനായി വെടിയൊച്ച കാത്തുനിൽക്കുന്നപോലെ. വലതുകാൽ മുട്ട് നിലത്തൂകുത്തി പാദം പിന്നിലേയ്ക്കൂന്നി ഇരുകൈകളും നിലത്തുറപ്പിച്ച് ഇടതുകാല്പാദം നിലത്തമർത്തി , കുതിക്കാൻ തയ്യാറായി അമ്മ അങ്ങനെ…

ഒരു നിമിഷത്തെ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് മുക്തനായ ഞാൻ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി അമ്മയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽ‌പ്പിച്ചു. തൊട്ടുപിന്നാലെ ഹെൽമറ്റ് ധാരിയെയും. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബൈക്കും ഉയർത്തി വച്ചു. ഹെൽമെറ്റിൽ നിന്നും തല പുറത്തെടുത്ത വ്യക്തി പരിഭ്രമത്തോടെ നിൽക്കുന്നു. അയാൾക്കെന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. സ്നേഹത്തോടെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോയെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു. അയാളുടെ ചിരിയിൽ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ട്. അമ്മയ്ക്കെന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമായോ എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്ത. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പരസ്പരം തോളത്തുതട്ടി. കൈകൊടുത്തു. ഫോൺ നമ്പറുകൾ കൈമാറി. ആകെ ഉണ്ടായ തർക്കം ആരുടെ തെറ്റായിരുന്നു ഇടിയ്ക്ക് കാരണമായതെന്നതിനെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ അശ്രദ്ധയാണ് കാരണമെന്ന് കുറ്റസമ്മതത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത് തന്റെ തെറ്റാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു!!!. അവസാനം പാതി തെറ്റ് എന്റെയും ബാക്കി പാതി ചേട്ടന്റെയുമെന്നുപറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു. സ്നേഹപൂർവ്വം സൂക്ഷിച്ച് പോവണമെന്ന ഉപദേശവും അദ്ദേഹമെനിക്ക് നൽകി.

ഭാഗ്യവശാൽ അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. എന്നാൽ ‘മണിച്ചേട്ടൻ എന്ന എതുപ്പ് ‘ തീരെ മോശമാണെന്നെനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടുവല്ലോ എന്ന സന്തോഷം അമ്മയുടെ വാക്കുകളിലുണ്ട്.

ഇല്ലമ്മേ, എന്റെ വിശ്വാസം മറിച്ചാണ്. മണിച്ചേട്ടനെ കണികണ്ടതുകൊണ്ടാവില്ലേ നമുക്ക് കാര്യമായി ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരുന്നത്. പോരാത്തതിന് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ അതുവഴി പരിചയപ്പെടുവാനും കഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെയും ചിന്തിക്കാമല്ലോ? അമ്മയുടെ വിശ്വാസം അമ്മയ്ക്കും എന്റെ വിശ്വാസം എനിക്കും ആശ്വാസമാകുന്നു.

എന്നാൽ കാലങ്ങളായി പറഞ്ഞുകേൾക്കുന്ന ശകുനം അല്ലെങ്കിൽ എതുപ്പ് നമ്മുടെയൊക്കെ വിശ്വാസത്തിനുമപ്പുറം നിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ലേ? അത് സത്യമാവാം മിഥ്യയാവാം. എന്താണ് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം?

Wednesday, June 10, 2009

സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഇഴകൾ വേർപെടുത്തുമ്പോൾ...

1

തീർത്തും പരിചിതമല്ലാത്ത ആ പ്രദേശത്തുകൂടി ഇരുളിനെ തുളച്ചിറങ്ങുന്ന മഴയിൽ കുതിർന്ന് അയാൾ നടന്നു. എവിടെനിന്നാണ് പുറപ്പെട്ടതെന്നോ എങ്ങോട്ടാണ് പോവേണ്ടതെന്നോ അറിയാത്ത യാത്ര. കാലുകൾ അയാളെ അനുസരിക്കാത്തവിധം മുന്നോട്ട് ചലിക്കുകയാണ്. മഴ കനക്കുന്നുണ്ട്. ശരീരം വല്ലാതെ തണുക്കുന്നു. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന സിഗരറ്റുകൂട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത് അയാൾ ചുരുട്ടി എറിഞ്ഞു. ഒരു ഇടിമിന്നലിൽ തുറസ്സായ ഒരു പ്രദേശത്തുക്കൂടിയാണ് തന്നെ കാലുകൾ കൊണ്ടുപോവുന്നതെന്ന് അയാളറിഞ്ഞു. ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിലാണ് അയാളുടെ നടത്തമവസാനിച്ചത്. ഇലകൾ മഴയുടെ ശക്തിയെ കുറെയൊക്കെ കവർന്നു. കടവാവലായിരിക്കണം ശക്തമായ ചിറകടിയോടെ തന്നെ തൊട്ടുകടന്നുപോയത്.

പെട്ടന്നാണ് കാലിൽ ആരോ സ്പർശിച്ചതായി അയാൾക്ക് തോന്നിയത്. ഞെട്ടലോടെ അയാൾ താഴേക്ക് നോക്കി. ഇളകിക്കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ നിന്ന് നാലുവിരലുകൾ മുളച്ചു നിൽക്കുന്നത് മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു. അവ വെപ്രാളത്തോടെ ചലിക്കുന്നു. ഇളകിക്കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ നേർത്ത അനക്കം. വലിയൊരു അലർച്ചയോടെ അയാൾ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മണ്ണിൽ നിന്നുയർന്നു പൊങ്ങിയ കൈ അയാളുടെ കാലിനെ മുറകെ പിടിച്ചു. അയാൾ മുഖമടിച്ച് നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. ചുറ്റും കടുത്ത ഇരുൾ.

കണ്ണുകൾതുറന്നപ്പോൾ.ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചം. അതിവേഗത്തിൽ പായുന്ന ഒരു വാഹനത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ . നേർത്ത അമ്പരപ്പോടെ കുറച്ചു സമയം കൂടി അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നപ്പോൾ കണ്ടതൊരു ദു:സ്വപ്നമായിരുന്നെന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ലൈറ്റിട്ട് ക്ലോക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കി. സമയം ഒന്നരമണി. തോട്ടടുത്ത് ഭാര്യയും മകനും സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു.

2


എനിക്കുറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് ഞാൻ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി . പായ്ക്കറ്റിലെ അവസാന സിഗരറ്റെടുത്തുകത്തിച്ച് ഒഴിഞ്ഞ കൂട് റോഡിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞു. റോഡരുകിൽ ചുരുണ്ടുകിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന ഒരു കില്ലപ്പട്ടി ചാടിയെഴുന്നേറ്റുവന്ന് ആർത്തിയോടെ സിഗരറ്റുകൂടുമണത്തു. തിന്നാനുള്ളതൊന്നുമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവാം തെല്ല് നിരാശയോടെ പട്ടി യഥാസ്ഥാനത്തേയ്ക്കുമടങ്ങി വീണ്ടും ചുരുണ്ടു. അതൊന്നും തിന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല. കത്തിച്ച സിഗരറ്റ് മതിലിൽ വച്ച് അകത്തുപോയി നാലഞ്ച് ബ്രെഡ് കൊണ്ടുവന്ന് ഞാൻ പട്ടിക്കെറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അത് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുമ്പോൾ ഇരുളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു പട്ടികൂടി ഓടിവന്ന് ബ്രെഡ്ഡിനുമേൽ തനിക്കുള്ള അവകാശം രേഖപ്പെടുത്തി. പിന്നെ രണ്ടും കൂടി കടിപിടികൂട്ടി ഇരുളിലേയ്ക്കുതന്നെ മടങ്ങി. വിജനമായ റോഡിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ വാഹനങ്ങൾ ശരവേഗത്തിൽ പായുന്നുണ്ട്.

ഊതിവിടുന്ന പുക ഇരുളലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ആ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. വൈകിട്ട് ഓഫീസിൽ നിന്നു പോരുമ്പോൾ പാളയത്തെ മുസ്ലീം പള്ളിയുടെ പിൻ‌വശത്ത് പടർന്നുപന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന വലിയ മഹാഗണി (അതോ വാകയോ) വൃക്ഷത്തിലേയ്ക്ക് ഒരുനിമിഷം ഞാൻ നോക്കി നിന്നിരുന്നു. അതിനു ചുവട്ടിലാണല്ലോ തന്റെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരി ഉറങ്ങുന്നത്. എത്രയോ നാളുകളായി അതുവഴി പോവുന്നു. അപ്പോൾവരെ ആ വൃക്ഷത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. മരത്തിന് കൂട്ടായികിടക്കുന്ന ആ എഴുത്തുകാരിയെക്കുറിച്ച് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞും അവൾ ഉറങ്ങിയപ്പോൾ സ്വയം പറഞ്ഞുമാണ് കിടന്നത്. ഇനി ആ സംസാരവും ചിന്തയുമായിരിക്കാം സ്വപ്നമായി പരിണമിച്ചത്. എങ്കിലും അതെന്തുകൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി.

ഇനി ഉറങ്ങാനാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എങ്കിൽ വെറുതെ ആ മരച്ചുവട് വരെ ഒന്ന് കാറോടിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. ഞാൻ വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടി വണ്ടി എടുത്തു. വിജനമായ വഴിയിലൂടെ കാറോടിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യ ഉണർന്നാൽ എന്നെ കണാതെ പരിഭ്രമിക്കുമോ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു മനസ്സിൽ. മൊബൈൽ എടുക്കാനും മറന്നിരിക്കുന്നു. ഏതായാലും ഇറങ്ങിയതല്ലേ. പെട്ടന്നുതന്നെ മടങ്ങാം. സാധ്യത കുറവാണെങ്കിലും ഒത്താൽ ഏതെങ്കിലും കട തുറന്നിരുപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു കൂടു സിഗരറ്റും വങ്ങാമല്ലോ.

3

പാളയത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനികളുടെ സ്മാരക സ്തൂപത്തിനുമുന്നിലായി ഞാൻ കാർ നിർത്തി. പാർക്കുചെയ്ത കാറിൽനിന്നിറങ്ങി അതിൽചാരി നിന്നു. പള്ളിയുടെ പിൻ‌ഭാഗത്തുള്ള ആ വലിയമരത്തിന്റെ ഇടതൂർന്ന ഇലകളിൽ നിലാവുവീണ് ചിതറുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ആ മരച്ചുവട്ടിലുറങ്ങുന്ന കഥാകാരിയുടെ തേജസ്സ് ഇലകൾ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതാവാം. സ്നേഹത്തിന്റെ ആ വെള്ളിവെളിച്ചം ഞാൻ ആവോളം കണ്ടു.

പള്ളിക്കെതിർവശത്തുള്ള ബുക്ക്സ്റ്റാളിന്റെ തിണ്ണയിൽ ആരോ കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്. എഴുത്തുകാരിയുടെ ചിത്രമുള്ള ഒരു വലിയ ഫ്ലെക്സ് ബോർഡ് പള്ളിയുടെ മുൻ‌വശത്തെ മതിലിൽ ചാരി വച്ചിരിക്കുന്നു. റോഡിലൂടെ കടന്നുപോയ ഓട്ടോയിൽ നിന്നൊരാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിലാവിൽനിന്നും നിയോൺ ബൾബിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽനിന്നും രക്ഷപെടാനെന്നവണ്ണം ഇരുൾ ആ വലിയമരത്തിന്റെ ഇലകളിൽ നിന്നും ശിഖരങ്ങളിൽ നിന്നും തൂങ്ങി ഇറങ്ങുന്നു. അതോ എഴുത്തുകാരിയോട് കിന്നാരം പറയാനുള്ള ഇരുളിന്റെ ശ്രമമോ.

ഈ നഗരത്തിൽ തന്നെ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുവാനായിരുന്നോ അവർ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. ജീവിതത്തിന്റെ പത്തോളം വർഷങ്ങളാണ് അവർ ഇവിടെ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം സമ്മാനിച്ച ഒരു നഗരം മാത്രമായിരുന്നില്ലേ എഴുത്തുകാരിയ്ക്ക് അനന്തപുരി. ഇത്തരം അനാവശ്യചിന്തകളിൽ നിന്നു മനസ്സുപിൻ‌വാങ്ങിയത് തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്ന പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്. തൊപ്പി വയ്ക്കാതെ കഴുത്തിൽ ഒരു വെള്ളതോർത്തുമാത്രം ചുറ്റി ഒരു പോലീസുകാരൻ ഉറക്കച്ചടവോടെ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.

“ഈ സമയത്ത് നിങ്ങളിവിടെ എന്തു ചെയ്യുകയാണ്. മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” എന്നുചോദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അയാളുടെ മൂക്ക് അടുപ്പിച്ചു. പോലീസുകാരനിൽ നിന്നുയരുന്ന രൂക്ഷമായ മദ്യഗന്ധത്തെ താങ്ങാനാവാതെ ഞാൻ മുഖംവലിച്ച് ‘ഇല്ല’ എന്ന് മറുപടി നൽകി. അയാൾ സ്തൂപത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേയ്ക്ക് തുപ്പി തോർത്തുകൊണ്ട് ചിറി തുടച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയത്തിന്റെ മുറുക്കം. ഞാൻ സത്യസന്ധമായി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അയാൾ വിശ്വാസം വന്നിട്ടുണ്ടാവണം. കണ്ണുകളിലൊരു അയവു വന്നിട്ടുണ്ട്. മദ്യപാനിയല്ലേ വിശ്വാസിയുമായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കുതോന്നി.

“എടോ, ഞാനുമൊരു സഹൃദയൻ തന്നെ. ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പോലീസാ‍യെന്ന് മാത്രം. എനിക്കും മാധവിക്കുട്ടിയെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഞാനിന്നുവരെ അവരെ സുരയ്യ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്ക് കമലാദാസിനെക്കാളും കമല സുരയ്യയെക്കാളും മാധവിക്കുട്ടിയോട് തന്നെയാണ് ഇഷ്ടം.”

പോലീസുകാരൻ വാചാലനാവുന്നു. അയാൾ കാറിലേയ്ക്ക് ചാരിനിന്ന് തലയുയർത്തി കുറച്ചുസമയം ചന്ദ്രനെ നോക്കി നിന്നു. പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ ശബ്ദം നിലച്ചു. ഡ്രൈവർ സ്റ്റീറിങ്ങിലേയ്ക്ക് തല കുമ്പിട്ട് കിടന്നു. അയാളും കുടിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. എനിക്കൊരു സിഗരറ്റ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് തോന്നി. പോലീസുകാരനോട് ചോദിക്കുന്നതെങ്ങനെ.

“താൻ വണ്ടിക്കാളകൾ വായിച്ചിരുന്നോ?” മറുപടി വേണ്ടത്തതുപോലെ അയാൾ തുടർന്നു. ‘ നിരൂപകരെന്ന് പറയുന്ന ചില @$%*!(പോലീസ് ഭാഷ) അവരെ വല്ലാതെ ആക്ഷേപിച്ചു. ചെറ്റകൾ. മനസ്സുമടുത്താണവർ അത് തുടരാതിരുന്നത്. ഇവന്മാരെക്കൊണ്ടൊക്കെ നാലുവരി അടുപ്പിച്ചെഴുതാനൊക്കുമോ. എന്നിട്ട് വിലയിരുത്താൻ വന്നേക്കുന്നു..“ പോലീസുകാരൻ പുലമ്പുകയാണ്, വീണ്ടുമെന്തൊക്കെയോ. ഇടയ്ക്ക് നിലത്തേയ്ക്ക് തുപ്പുന്നു. തോർത്തുകൊണ്ട് തുടയ്ക്കുന്നു.

ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. ടയറുകൾ ഞെരുക്കി അമർത്താത്തതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ റോഡ് സുഖമായുറങ്ങുന്നു. ചന്ദ്രനിപ്പോൾ പാളയം പള്ളിയുടെ മുകളിലായാണ്. പള്ളിമുകളിൽ നിന്നും കർത്താവ് ഞങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. കബറടക്കിയ പള്ളിയുടെ തൊട്ടപ്പുറത്തായി ഗണപതി ക്ഷേത്രം. മുസ്ലീം പള്ളിയുടെ മുറ്റത്തുനിൽക്കുന്ന മരങ്ങൾ പന്തലിച്ച് ഗണപതിക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്കും പടരുന്നു. പകൽ സമയം അവയുടെ നിഴലുകൾ ശ്രീകോവിലിനെ സ്പർശിക്കും. പൂക്കളും ഇലകളും വൈരമോ വേർതിരിവോയില്ലാതെ ഇരു ദേവാലയമുറ്റത്തേയ്ക്കും പതിക്കും. മൂന്നുദേവലയങ്ങളെയും ഒരേപോലെ കാറ്റ് തഴുകുന്നു. ഗണപതികോവിലിൽനിന്നുയരുന്ന ശംഖുവിളിയും നാമജപവും ഒരു തരത്തിലും വാങ്കുവിളിയെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളിയിൽനിന്നുയരുന്ന പ്രാർത്ഥനകൾ മറ്റുദേവാലയങ്ങളിലുമെത്തുന്നു. അതെ. ഇവിടെത്തന്നെയാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ അമ്മ ഉറങ്ങേണ്ടത്. സമാധാനമായി ഉറങ്ങട്ടെ.

‘വണ്ടിക്കാള‘യെ ചവിട്ടിഞെരിച്ചവരെ പോലീസുകാരൻ പുലഭ്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. പിന്നെ നെയ്പ്പായസത്തെക്കുറിച്ചും നുണ, വക്കീലമ്മാവൻ, ചുവന്ന പാവാട, തുടങ്ങിയ കഥകളെക്കുറിച്ചും അയാൾ വാചാലനായി. എന്റെ കഥയെയും നീർമാതളത്തെയും പരാമർശിക്കുന്നതേയില്ല എന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പോലീസുകാരൻ നല്ല വായനാശീലമുള്ള ആളാണ്. തെറ്റായ ‘ജീവിതമാർഗ്ഗം‘ സ്വീകരിച്ച ഒരു നല്ല മനുഷ്യൻ.

“ സാർ.. മര്യാദകേടായി വിചാരിക്കരുത്.. ഒരു സിഗരറ്റെടുക്കാൻ ഉണ്ടാവുമോ?” അയാളുടെ രൂക്ഷമായ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി. ഒന്നും പറയാതെ അയാൾ ജീപ്പിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. കാലുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടോ?

പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായി അയാൾ തിരിച്ചുവന്നു. കൈയ്യിൽ തോർത്തുകൊണ്ടുമറച്ച് പാതിയൊഴിഞ്ഞ ഒരു കുപ്പിയും ഗ്ലാസ്സും. എന്നോട് അകത്തുവരാൻ തലകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച് കാറിന്റെ ബാക്ക് ഡോർ തുറന്ന് അയാൾ കയറി. ഞാൻ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലുമിരുന്നു. ‘ഗോൾഡ് ഫിൽറ്ററേയുള്ളു’ എന്നു പറഞ്ഞ് അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും സിഗരറ്റുകൂടെടുത്തുനീട്ടി. ഞാനൊന്ന് കത്തിച്ച് പുകയൂതി.

“മദ്യപിക്കാറുണ്ടോ?“ പിന്നിൽ നിന്ന് പോലീസുകാരന്റെ ചോദ്യം.

“ ഈ സമയത്ത് ഇന്നേവരെ കഴിച്ചിട്ടില്ല സാർ..” മറുപടിയിൽ അയാളൊരു ചിരിയോടെ ഗ്ലാസ്സ് എനിക്കുനേരേ നീട്ടി. മിക്സ് ചെയ്തതാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. യാതൊരു മര്യാദയുമില്ലാതെ ഒറ്റവലിക്ക് ഞാൻ ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി.

തനിക്കായി ഒന്നുനിറച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു.

“ താനിപ്പോ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവും നിയമപാലകൻ തന്നെ നിയമനിഷേധം നടത്തുകയാണെന്ന് അല്ലേ? ഞങ്ങൾ പോലീസുകാര് നിയമനിഷേധികളല്ലടോ. നിയമം നിഷേധിക്കുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ജോലി. ഇവുടുത്തെ സകല കൊള്ളരുതാത്തവന്മാരെയും ഗുണ്ടകളെയുമൊക്കെ വളർത്തുന്നത് രാഷ്ട്രീയക്കാരാണ്. പോലീസുകാരൊക്കെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ കളിപ്പാവകൾ. ഞങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളെയൊക്കെ നീയന്ത്രിക്കുന്നത് അവന്മാരല്ലേ…ഭരിക്കുന്നോർ.. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കബറടക്കം പോലും പ്രീണനമല്ലെന്ന് പറയാൻ പറ്റുവോ… ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോ അവരോട് കാണിച്ച അവഗണനകൾ സർക്കാർ വക ആചാരവെടികൊണ്ട് പരിഹരിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവന്മാരുടെ കീഴിലാ നമ്മളൊക്കെ ജീവിക്കുന്നത്.. “

അയാൾ ഗ്ലാസ്സുകാലിയാക്കി. ഞാൻ സിഗരറ്റുകുറ്റി പുറത്തേയ്ക്കെറിഞ്ഞു. കള്ളുകുടിക്കുമ്പോൾ മതവും രാഷ്ടീയവും പറയരുതെന്നാണല്ലോ. ഇവിടെ കേൾവിക്കാരനാവുകതന്നെ ബുദ്ധി.

“ സംസ്കാരം വളർത്താൻ വരെ നമുക്ക് മന്ത്രിയുണ്ട്. എന്നാ ആ മന്ത്രിക്ക് സംസ്കാരമുണ്ടോന്ന്.. ഒരുത്തനും ചോദിക്കില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനും താനുമടക്കമുള്ളവർ കഴുതകളാണെന്ന് പറയുന്നത്. ഒന്നും ചിന്തിക്കില്ല. ഒന്നും ചോദിക്കുവോയില്ല. ചുമ്മാ ജീവിക്കും. അതിനിടയ്ക്കിത്തിരി കുടിക്കാതെകൂടിയിരുന്നാലോ.. ഇന്നാ താനിതുകൂടി വലി..”

ഗ്ലാസ്സൊന്നുകൂടി എനിക്കുനേരേ നീണ്ടു. ഞാനമാന്തം കൂടാതെ അതും ഫിനിഷ് ചെയ്തു. ഇദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിച്ചിരിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, മണി രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുണർന്നാൽ കാണാതെ വിഷമിക്കും. യാത്ര പറയാനും മടി.

അയാൾ ഗ്ലാസ്സ് നിറച്ചു. കുപ്പിയിൽ അവശേഷിക്കുന്ന കുറച്ചു മദ്യം അയാൾ നേരേ വായിലേയ്ക്ക് കമഴ്ത്തി. പിന്നെ ഗ്ലാസ്സിലെ പാതി കുടിച്ച് ബാക്കി എനിക്കുനീട്ടി എന്റെ മനസ്സുവായിച്ചപോലെ പറഞ്ഞു ‘ ഇന്നാ ലൌ സിപ്പ് അടി. നേരമൊരുപാടായി. ഇനി പൊയ്ക്കോ..‘ പിന്നെ ഒരുകൊട്ടുവായോടുകൂടി ‘ഞാൻ കർമ്മനിരതനാവട്ടെ…‘ എന്ന് പൂരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത് കാറിൽ നിന്നറങ്ങി.

“ സാർ പേരു പറഞ്ഞില്ല. “

“സുധീർ മുഹമ്മദ് . സങ്കരയിനം. വാപ്പ മുസൽമാൻ. അമ്മ നായരുസ്ത്രീ. താനോ?”

“സങ്കരനല്ല. പേര് ഹരി.” അദ്ദേഹം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈനീട്ടി. ഞാൻ ആ കൈകൾ പിടിച്ചുകുലുക്കി.

“ സാർ ഒരു സിഗരറ്റുകൂടി തരൂ. പോവുന്ന വഴി ഇനി കിട്ടാൻ സാധ്യതല്ല “

അദ്ദേഹം സിഗരറ്റുകൂട് എനിക്കുനീട്ടി ജീപ്പിലേയ്ക്ക് നടന്നു. ഞാൻ ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പ്രകാശിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ മരത്തിലേയ്ക്കും..

സിഗരറ്റൊന്നുകത്തിച്ച് കൂട് ഡാഷ് ബോർഡിലേയ്ക്കിട്ട് ഞാൻ വണ്ടി എടുത്തു. നിയമസഭാമന്ദിരത്തിനുമുന്നിൽ ഗാന്ധിജി തലകുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നു. അതിവേഗത്തിൽ ഞാൻ കാറ്‌ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പായിച്ചു.

4

ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് ഞാൻ വണ്ടി പതിയ പോർച്ചിലേയ്ക്ക് കടത്തി. ഡാഷ് ബോഡിൽനിന്നും സിഗരറ്റുകൂടെടുത്ത് ബോക്സിനുള്ളിൽ വച്ചു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പതിയെ ഡോറടച്ച് ഞാൻ വീടിനകത്ത് കയറി. ഭാര്യ അപ്പോഴും സുഖമായുറങ്ങുന്നു. മുഖം കഴുകിവന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും രണ്ടിറുക്കുവെള്ളം കുടിച്ച് ഞാൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലേയ്ക്ക് മുഖമമർത്തി കിടന്നു. പെട്ടന്നുതന്നെ ഉറങ്ങിയിരിക്കണം.

രാവിലെ ഭാര്യവിളിച്ചെഴുന്നേൽ‌പ്പിച്ചു. നല്ല ക്ഷീണം. തല നന്നായി വേദനിക്കുന്നു. പ്രാഥമിക കർമ്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ചൂടു ചായ കുടിച്ച് പത്രം വായിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ അടുത്തുവന്നിരുന്നു പറഞ്ഞു.

‘ചേട്ടാ, ഞാനിന്നലെരാത്രി ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു.‘

പത്രത്തിൽനിന്നും തലയെടുക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ മൂളി. പിന്നെ അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

‘കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് വർഷം നാലുകഴിഞ്ഞു. ഒരു കുട്ടിയുമായി. നിന്റെ സ്വപ്നം കാണൽ ഇതുവരെ നിന്നില്ലല്ലേ. ഇതൊന്നുമത്ര ശരിയല്ല കെട്ടോടി.’

‘ചേട്ടാ, തമാശ കള . ഞാൻ ശരിക്കും കണ്ടതാ. പാതിരാത്രിയിൽ ചേട്ടനെ ആരോ തട്ടിക്കോണ്ടുപോയി. എന്നിട്ട് ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ട് വായിലേയ്ക്ക് മദ്യകുപ്പി കമഴ്ത്തുന്നു. ചേട്ടൻ കുതറി മാറാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. ‘

‘എന്റെ പെമ്പ്രന്നോരേ, മദ്യം തരാൻ ആരെങ്കിലും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുമോ. ഇനി സ്വപ്നത്തിലാണെങ്കിൽ പോലും ആരെങ്കിലും മദ്യമൊഴിച്ചുതന്നാൽ കുതറി മാറില്ലെന്നുമാത്രമല്ല പരമാവധി വാപിളർന്ന് ഒരു തുള്ളിപോലും വേസ്റ്റാവാതെ നിന്റെ ഭർത്താവത് കുടിക്കില്ലേ... കൂടെ കിടന്നതുകൊണ്ടായില്ല മോളേ കാണുന്ന സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഭർത്താവിന്റെ വ്യക്തിത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവളാണ് നല്ല ഭാര്യ. മദ്യമൊഴിച്ചുതന്നാൽ ഞാൻ കുതറുമെത്രെ.. ‘ കൃത്രിമ ഗൌരവം നടിച്ച് ഞാൻ പത്രത്തിലേയ്ക്ക് തല വലിച്ചു.

കേൾക്കുചേട്ടാ എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ പത്രം തട്ടിപ്പറിച്ചു. ‘ശരിക്കും ഞാൻ പേടിച്ചുപോയത് ഉണർന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോളാണ്. ചേട്ടനപ്പോൾ സത്യമായിട്ടും മദ്യത്തിന്റെ മണമുണ്ടായിരുന്നു. അതെങ്ങനെയാ സംഭവിക്കുന്നത്? ‘

‘നീ ഓരോ ഭ്രാന്തുകാണുന്നതിന് ഞാനെങ്ങനെ ഉത്തരം നൽകാനാണ്. ആ പേപ്പർ തന്നിട്ടുപോവുന്നുണ്ടോ? ‘ അവൾ പരിഭവിച്ചെഴുന്നേറ്റ് പോയി.

പാവം. രാത്രി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് പോയതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.

പത്രവായന കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. മുറ്റം മഴവെള്ളത്തിൽ കുതിർന്നുകിടക്കുന്നു. മൂടിക്കെട്ടിയ അന്തരീക്ഷം. രാത്രി മഴകനത്തുപെയ്തിരിക്കും. അങ്ങനെ വരില്ലല്ലോ വെളുപ്പിനെ മൂന്നുമണിവരെ ഞാൻ പാളയത്തുണ്ടായിരുന്നു. പൂർണ്ണചന്ദ്രനെ കണ്ടതാണ്. അപ്പോൾ മഴയുടെ ലക്ഷണം പോലുമില്ലായിരുന്നല്ലോ. ഞാൻ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഡാഷ് ബോഡിലെ ബോക്സിൽ നോക്കി. അവിടെ പോലീസുകാരൻ തന്ന സിഗരറ്റ് കൂടില്ല. കാർ മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചു. ഇല്ല അത് കാണാനില്ല.

ഞാൻ ഭാര്യയെവിളിച്ച് രാത്രി മഴപെയ്തിരുന്നോയെന്ന് ചോദിച്ചു.അർദ്ധരാത്രി മുതൽ മഴ തകർത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നുവെന്നും, വെളുപ്പിനെ തോർന്നതേയുള്ളുവെന്നുമവൾ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഞാൻ കണ്ടതുമൊരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നോ? അപ്പോൾ ഭാര്യയ്ക്ക് മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധമനുഭവപ്പെട്ടതോ? ഞാൻ തലേന്ന് വൈകിട്ട് ഒരുതുള്ളി കുടിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ? ഇനി സുധീർ മുഹമ്മദെന്ന ഒരു പോലീസുകാരൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ തന്നെയുണ്ടാവില്ലേ? ഞാൻ എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ അമർത്തിനുള്ളി. വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?

Thursday, June 4, 2009

ഒളിമങ്ങിയ ആയിരം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാർ.

അഭ്യർത്ഥന: രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങൾ താത്പര്യമില്ലാത്തവർ, അഴീക്കോട് മാഷിന്റെ കടുത്ത ആരാധകർ, ലാവ്‌ലിൻ എന്ന പദം കേട്ടാൽ അത് പറയുന്നവനെ അറിയാതെ അസഭ്യം പറഞ്ഞുപോവുന്നവർ, പാർട്ടി, പിണറായി, വി.എസ് എന്നൊക്കെ കേട്ടാൽ ഹാലിളകുന്നവർ,വിവരക്കേടുകൾ എഴുതിക്കാണുമ്പോൾ ഡിപ്രഷനിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്ന ദുർബ്ബല ഹൃദയർ, കലിമൂക്കുമ്പോൾ അനോണിയായിവന്ന് അമ്മയ്ക്ക് വിളിച്ച് പോവുന്നവർ - ഇങ്ങനെയുള്ളവർ ഈ പോസ്റ്റ് വായിച്ച് സമയം പാഴാക്കുകയും എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ‘തുമ്മിക്കുകയും‘ ചെയ്യരുതേ.

ഒളിമങ്ങിയ ആയിരം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാർ


ആയിരം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരെ കാണാനാവുക ഒരായുസ്സിന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. എന്നാൽ ചില ‘ആയുഷ്മാന്മാരെ‘ ആയിരം തവണ കാണേണ്ടിവരുന്ന പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരുടെ ഗതികേടിനെക്കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും ചിന്തിക്കാറുണ്ടോ?

‘ക‌മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സുപ്പീരിയർ അഡ്വൈസറാണ് ഞാൻ‘ എന്ന് സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച ശതാഭിഷിക്തനായ അതായത് ആയിരം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരെ കണ്ട ശ്രീ. സുകുമാർ അഴീക്കോടിനെ ആയിരം തവണ കാണേണ്ടിവന്ന പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരുടെ പ്രഭ കെട്ടുപോയിരിക്കുമോ എന്ന ചിന്തക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രസക്തിയുണ്ട്. താൻ പൂർണ്ണചന്ദ്രനെയല്ല ചന്ദ്രൻ തന്നെയാണ് കണ്ടതെന്നാണ് മാഷിന്റെ ഭാഷ്യം.!!! ഇതില്പരമൊരു അപമാനം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാർക്കുണ്ടാവാനുണ്ടോ?

ഈ ആഴ്ചത്തെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ വന്ന കവർസ്റ്റോറിയും അതിനുപിന്നാലെ മുഖ്യമന്ത്രി വി.എസും ശ്രീ. സുകുമാർ അഴീക്കോടും തമ്മിൽ ഇന്ന് നടന്ന ‘നാക്കടി‘ മത്സരവുമാണ് ഈ കുറിപ്പിനാധാരം. നാക്കടി മത്സരമാവുമ്പോൾ വിജയം അഴീക്കോട് മാഷിനാവുക സ്വാഭാവികമാണല്ലോ. ഈ മത്സരത്തിലും വി.എസ് ‘പൊരുതിത്തന്നെ‘ തോറ്റിരിക്കുന്നു!

ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അഴിമതിക്കെതിരെ ഏറ്റവും ശക്തമായി പ്രസംഗിച്ചതും പ്രവർത്തിച്ചതുമാണ് മാഷ്. ഇന്ന് സാധാരണ ജനങ്ങൾ പോലും ഏറ്റവുമധികം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു അഴിമതിക്കേസായ ലാവ്‌ലിൻ വിഷയത്തിൽ മാഷ് ആരോപണവിധേയനായ വ്യക്തിയോട് കൂറ് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ അതിലാളുകൾക്ക് അപാകതയും നിരാശയും തോന്നുക സ്വാഭാവികം. ഈ കേസ് രാഷ്ടീയ പ്രേരിതമാണെങ്കിൽതന്നെ സധൈര്യം നിയമത്തിന് കീഴടങ്ങി തന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിച്ച് വരുവാനുള്ള ഉപദേശമായിരുന്നു മാഷ് ആരോപണവിധേയനായ വ്യക്തിക്കും ആ പാർട്ടിക്കും നൽ‌കേണ്ടിയിരുന്നത്.


മാതൃഭൂമിയിൽ പറഞ്ഞതിലേയ്ക്ക് വരാം. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അഴീക്കോടുമാഷ് വി.എസിനെയും പിണറായിയെയും ഒരേ പോലെ വിമർശിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നാം. എന്നാൽ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയാൽ കൃത്യമായ പക്ഷപാതം നമുക്കതിൽ കാണാനാവും. വി.എസിന് തല്ലുകൊടുക്കുമ്പോൾ പിണറായിക്കൊരു നുള്ള്. പിന്നെയൊരു തലോടൽ. പിണറായി പക്ഷത്തോടൊരു ചായ്‌വുണ്ടാവുന്നത് അഴീക്കോട് മാഷിനാവുമ്പോഴാണ് അതിൽ തെറ്റ് തോന്നുക. (സാധാരണക്കാർ ആരുടെ പക്ഷം പിടിച്ചാലെന്താ) മാഷിനെ നിഷ്പക്ഷനും നീതിമാനുമായി കാണുവാനാണ് ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അടുത്ത കാലത്തായി അഴീക്കോടിൽ നിന്നുണ്ടാവുന്ന പ്രസ്താവനകൾ അദ്ദേഹത്തെപ്പോലൊരാൾ നടത്താൻ പാടില്ലാത്തത് തന്നെയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലച്ചോർ ആർക്കെങ്കിലും പാട്ടത്തിന് കൊടുത്തിരിക്കുന്നതായുള്ള തോന്നൽ ജനിപ്പിക്കരുതായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം മുന്നൂറോളം കിലോമീറ്റർ യാത്രചെയ്ത് പ്രസംഗം പെയ്യിക്കുന്ന പ്രഭാഷകൻ, മഹാപണ്ഡിതൻ, എഴുത്തുകാരൻ, സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകൻ, വിമർശകൻ അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒട്ടുമിക്ക കുപ്പായങ്ങളും കൃത്യമായി ചേരുന്ന മാഷ് സ്വന്തം തലച്ചോറും നാവും പ്രവർത്തിപ്പിക്കേണ്ടത് സാധാരണക്കാരുടെ ചിന്തകളും വ്യാകുലതകളും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനായാവണം. അഴീക്കോടുമാഷിൽ നിന്നും നന്മയുടെ അതിശക്തമായ മുഴക്കം കേൾക്കാനാണ് ജനങ്ങൾ കാതോർക്കുന്നത്. സമൂഹത്തിന്റെ സമസ്തമേഖലകളിലും അനീതി പടർന്നുപിടിക്കുമ്പോൾ ആ അനീതിയെ കെടുത്തിക്കളയാൻ ശക്തിയുള്ള വാക്കുകളാണ് മാഷ് പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടത്. അല്ലാതെ അഴിമതിയുടെ ശബ്ദവും ചലനവുമായി അഴീക്കോടുമാഷ് അധ:പതിക്കരുത്.

പക്ഷേ, മാതൃഭൂമിയ്ക്ക് നൽകിയ അഭിമുഖം ഏതായാലും സുകുമാർ അഴീക്കോടിലെ അവസരവാദിയെയും അഹങ്കാരിയെയുമാണ് വെളിവാക്കുന്നതെന്ന് പറയാതെ വയ്യ. സത്യത്തിൽ ഇതുതന്നെയാണോ യഥാർത്ഥ അഴീക്കോടെന്ന് വായനക്കാരിൽ കുറെയെങ്കിലും സംശയിച്ചുപോവുന്നു. പ്രായത്തെ പഴിചാരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെയ്തിദോഷങ്ങളെ നമുക്ക് ന്യായീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? വിടുവായത്തം പറയുന്നതിന് പാവം പ്രായമെന്ത് പിഴച്ചു.

ഡോ. സുകുമാർ അഴീക്കോട് എ.കെ അബ്ദുൾ ഹക്കീമുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിന്റെ പ്രസക്തഭാഗങ്ങൾ ‘ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്’ വായിക്കാത്തവർക്കായി കുറിക്കട്ടെ.

1. ക‌മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സുപ്പീരിയർ അഡൈസറാണ് ഞാൻ. (വിവരക്കേടോ അഹന്തയോ? )

2. വി.എസിന്റെ ചിരി വിശ്വാസവഞ്ചനയാണ്. അതിലൊരു സദാചാര പ്രശ്നമുണ്ട്. വിഭീഷണന്റെ കൾച്ചറാണത്. സന്ദിഗ്‌ധഘട്ടത്തിൽ രാവണനെ വഞ്ചിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോയില്ലേ. ഞാനൊരു ഗ്രൂപ്പിൽ നിൽക്കുകയും അതിനൊരാപത്ത് വരുമ്പോൾ മാറിനിന്ന് ചിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ എന്നെക്കാൾ വലിയ എരപ്പാളി വേറേയുണ്ടോ? (സമ്മതിച്ചു. വേറേ എരപ്പാളിയില്ല. പിന്നെ വഞ്ചിച്ചത് രാവണനെ ആയതുകൊണ്ട് സാരമില്ല മാഷേ. രാമനെ ആയിരുന്നേൽ വിഭീഷണൻ ശ്രീധരൻ പിള്ളയുടെ കൈച്ചൂട് അറിഞ്ഞേനേ…)

3. ലാവ്‌ലിൻ കേസിൽ കോടതിയിൽ പോവില്ല എന്നു പറയുന്നത് ഹ്യൂമൻ വീക്ക്നെസ്സാണ്. (അപ്പോൾ ചിരിയും ഹ്യൂമൻ വീക്ക്നെസ്സ് ആവില്ലെ മാഷേ? പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് നിരന്തരം പരിഹാസങ്ങളും അപമാനങ്ങളും സഹിച്ച ഒരു സഖാവിന് തന്റെ കൂടെ പാർട്ടിയില്ലെങ്കിലും ജനങ്ങളുണ്ടെന്ന ആശ്വാസം ചിലപ്പോൾ ചിരിയായി പരിണമിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. അതും സ്വാഭാവികമല്ലേ?)

4. മുഖ്യമന്ത്രിയേക്കാൾ ‘സ്പേസ്’ കിട്ടുന്ന ആളാണ് ഞാൻ (മാഷേ മിടുക്കാ.., എന്താ വിനയം!!!)

5. വടകരയിലെ തോൽ‌വിക്കും പ്രധാനകാരണം ജനതാദളിനെ അകറ്റിയതാണ്. (അഭിമുഖം മാതൃഭൂമിയിൽ. മാതൃഭൂമി വീരന്റെ. വീരൻ ജനതാദളിന്റെ. എങ്കിലും മാഷ് അവസരവാദിയല്ല കെട്ടോ. )

6. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം മാറ്റാൻ ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ, എന്നെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കരുത് ( എത്ര തല്ലിയാലും ഞാൻ നന്നാവില്ല എന്ന ലൈൻ.)

7. ആയിരം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാർ എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന സങ്കല്പത്തിലാവും ഞാൻ ശതാഭിഷിക്തനായെന്ന് ആളുകൾ പറയുന്നത്.( അമ്പട ഞാനേ!! ആളുകൾ എന്തും പറയട്ടെ മാഷേ. ചന്ദ്രനേക്കാൾ വിളങ്ങുന്നത് നിൻ മുഖം മാത്രം)

8. മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും ഇയാൾക്കായിരുന്നെങ്കിൽ(പിണറായി) ഇയാളെങ്ങനെയാണ് ഒൻ‌പതാം പ്രതിയായത്. ഒൻ‌പത് കഴിഞ്ഞാൽ രണ്ട് പേരേയുള്ളു. ഇയാളോട് വ്യക്തി വൈരാഗ്യമുള്ള പാർട്ടിക്കാരും മാധ്യമങ്ങളും ചേർന്ന് നടത്തുന്ന ഒരു വ്യക്തി ഹിംസ ഈ കേസിലുണ്ട് ( എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. മാഷപ്പോ ജയരാജ് സാറിന്റെ പാർട്ടി ക്ലാസ്സിൽ അറ്റൻഡ് ചെയ്തുതുടങ്ങിയല്ലേ? പ്രാധനമന്ത്രിയെ ആരെങ്കിലും വെടിവയ്ക്കാൻ മുതിർന്നാൽ ഉണ്ടപിടിക്കേണ്ടത് ആദ്യം കരിമ്പൂച്ചകളുടെ നെഞ്ചിൻ കൂടുകളല്ലേ മാഷേ… ഇതും ആ രീതിയിൽ കണ്ടാൽ മതി. ആ‍ട്ടെ, മാഷിപ്പോൾ വിധി പറയാൻ കോടതിക്കും മേളിലായോ?)

9. ഒരു വീടിനുമുൻപിൽ കുറേനേരം നഗ്നനൃത്തം ചെയ്തശേഷം പെണ്ണുചോദിച്ചാൽ ആരെങ്കിലും ആ വീട്ടിലെ പെണ്ണിനെ അയാൾക്ക് കൊടുക്കുമോ? ( നല്ല ‘കായ’ബലമുണ്ടെങ്കിൽ കിട്ടിയേക്കും മാഷേ. ഇങ്ങനൊന്നും ചോദിക്കരുതേ. വല്ല തെമ്മാടികളും(വി.എസല്ല) അനുഭവത്തിന്റെ വെളിപാടാണോന്ന മറുചോദ്യം ചോദിച്ചേക്കും)

10. പ്രണയം ഒരാളോടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു അത്. ഉയർന്ന ക്യാരക്ടർ ഉള്ള പെണ്ണായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അതങ്ങനെയങ്ങ് പോയി ( മാഷിനേക്കാൾ ഉയർന്ന ക്യാരക്ടറുള്ളവർക്കാണോ അപ്പോൾ മാഷിനെ സഹിക്കാനാവാത്തത്? )

മാഷിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെയൊക്കെ കേട്ടാൽ വിനയം, വിവേകം, സഹിഷ്ണുത, നീതിബോധം, നിഷ്പക്ഷത തുടങ്ങി ഒരു സാമൂഹ്യ,സാംസ്കാരിക പ്രമുഖനുവേണ്ട സദ്ഗുണങ്ങൾ കുറഞ്ഞ അളവിലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ.

എനിക്കദ്ദേഹത്തോട് പൂർണ്ണമായ ബഹുമാനം മാത്രമേയുള്ളു. അതുപോലെ പിണറായിയോട് ശക്തമായ വിരോധമോ വി.എസിനോട് പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും മമതയോ എനിക്കില്ല. ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രമുഖവ്യക്തിത്വങ്ങൾ അടക്കി വാഴുന്ന ഈ ചെറിയപ്രദേശത്ത് ജീവിച്ചുപോരുന്ന ഞാൻ കാണുകയും കേൾക്കുകയും അറിയുകയും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ടുവരുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളു. ചിലപ്പോൾ എന്റെ വാക്കുകളിൽ നിലവാരത്തകർച്ചയോ വിയോജിപ്പോ നിങ്ങൾക്ക് ദർശിക്കാനാവും. എന്നേക്കാൾ 50 ലേറെ വയസ്സിന് മൂപ്പുള്ള അഴീക്കോടുമാഷിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ പാലിക്കേണ്ട മര്യാദകൾ ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് പാലിക്കാനായിട്ടുമില്ലായിരിക്കാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. എന്നാൽ അങ്ങയേപ്പോലുള്ള സംസ്കാരസമ്പന്നരെയും മഹാത്മാക്കളെയുമാണ് ഞാനും മാതൃകയാക്കുന്നത്. അപ്പോൾ നിങ്ങളിലൊക്കെ കാണപ്പെടുന്ന മൂല്യച്യുതി എന്നിലേക്ക് പടരുന്നുവെങ്കിൽ അതും വെറും ‘ഹ്യൂമൻ വീക്ക്നെസ്സ്’ ആയി പരിഗണിക്കുമല്ലോ? ലാൽ സലാം സഖാവായ ഗാന്ധിയൻ മാഷേ.

വാ:ക- മാഷിന്റെ ഇടപെടലുകളും പ്രസ്താവനകൾകൊണ്ടുമുണ്ടായ പ്രാധാന രണ്ട് ഗുണങ്ങൾ.

1.ജീവിതത്തിലാദ്യമായി വെള്ളാപ്പള്ളി നടേശനെക്കൊണ്ട് സത്യം പറയിപ്പിച്ചു.
( കവറിന്റെ കനവും തൂക്കവും നോക്കി… എന്ന പ്രയോഗം ഓർക്കുക)

2.“ പോടാ..പുല്ലേ, സി.ബി.ഐ-യേ“ എന്ന് ആക്രോശിച്ച ജയരാജൻ എത്രയോ പക്വമതിയും
സംസ്കാരസമ്പന്നനുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് കേരള സമൂഹത്തിന് നൽകി.

Wednesday, June 3, 2009

ഒരിക്കൽക്കൂടി ബ്ലോഗനയിൽ.

സ്നേഹിതരേ,

ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ഓർക്കൂട്ട് വഴി ‘അനാഗതശ്മശ്രു ‘ എന്ന പേരിൽ ബ്ലോഗെഴുതുന്ന രാധാകൃഷ്ണൻ ചേട്ടനാണ് ബ്ലോഗനയി എന്റെ ഒരു പോസ്റ്റ് കൂടി വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന വാർത്ത അറിയിക്കുന്നത്. രാത്രി തന്നെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പൊന്ന് വാങ്ങി സംഗതി ഉറപ്പുവരുത്തി. എല്ലാവരോടും എന്റെ സന്തോഷം ഞാൻ പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. പോങ്ങുമ്മൂടന്റെ ‘മീശ ചിത്രം‘ വരച്ചുതന്ന പണിക്കരേട്ടനോട്( സുനിൽ പണിക്കർ) പ്രത്യേക നന്ദിയും അറിയിക്കുന്നു.

എഴുതാനുള്ള കൊതിയും പക്വതയോടെ ഭാഷ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള വിവേകവും കൂടുതലായി എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ....





സ്നേഹപൂർവ്വം
JPB പോങ്ങുമ്മൂടൻ :)

Tuesday, June 2, 2009

എന്തിനായിരുന്നു നീ ഭഗവാനേ!!!


പ്രശാന്ത് മാമ്പുള്ളി എന്നുപേരായ ഒരു പുള്ളിക്കാരൻ സംവിധാനമെന്ന ധാരണയിൽ 17 മണിക്കൂർ ചെയ്തുകൂട്ടിയ ഒരു വിക്രിയയാണ് ‘ഭഗാവാൻ’ എന്ന മലായള സിനിമ.

സിനിമയിറങ്ങി മൂന്നാമത്തെ ദിവസം തന്നെ ഞാൻ ഈ ചിത്രം കണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും ഇതിനെക്കുറിച്ചിതുവരെ കുറിക്കാതിരുന്നതിനു പിന്നിൽ ഒരു കാരണമുണ്ട്. എന്റെ അഭിപ്രായമറിഞ്ഞ് ആരെങ്കിലും ഈ ചിത്രം കാണണ്ടെന്നെങ്ങാനും തീരുമാനിച്ചുപോയാൽ അത് തീർച്ചയായും അവർക്കൊരു വലിയ നഷ്ടമായിരിക്കും എന്ന ചിന്ത തന്നെയായിരുന്നു അതിനു പിന്നിൽ.

സിനിമയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ തീർച്ചയായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു ചിത്രം തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ. കാരണം ഒരു സിനിമയ്ക്ക് എത്രമാത്രംവരെ നിലവാരത്തകർച്ച നേടാനാവുമെന്നും കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരു സിനിമ എങ്ങനെ ആവരുതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുമൊക്കെ ഈ ചിത്രം ഉപകരിക്കും. ഒരുപക്ഷേ മോഹൻലാൽ എന്ന നടന്റെ വിശിഷ്യ മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മോശമായ ചിത്രം ‘ഭഗവാൻ‘ ആയിരിക്കും. ഇതിലും മോശമായി ഒരു ചിത്രം ചെയ്യാൻ ഇനി ആർക്കും കഴിയുമെന്ന് നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാനുമാവില്ല. അത്രയേറെ അസഹനീയം. അത്രയേറെ ദാരുണം.

പ്രശാന്ത് മാമ്പുള്ളിക്കാരനുമായി താരത‌മ്യം ചെയ്താൽ ശ്രീ. ബൈജു കൊട്ടാരക്കരയെ നമുക്ക് മലയാളത്തിന്റെ അക്കീരാ കുറോസാവയായി കണക്കാക്കാം . വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഈ സിനിമാദുരന്തത്തെ വർണ്ണിക്കാനാവാത്തതിനാലാണ് മേപ്പടി ഉപമ കുറിച്ചത്. കുറോസാവയുടെ ആത്മാവെന്നോട് പൊറുക്കട്ടെ.

ഇതിനോടകം തന്നെ ഈ സിനിമയെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗിലും മെയിലിലുമൊക്കെ ധാരളം രസകരവും ആധികാരികവുമായ നിരൂപണങ്ങളും വിശകലനങ്ങളുമൊക്കെ വന്ന നിലയ്ക്ക് ഈ പോസ്റ്റ് ഇനിയും നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ബ്ലോഗിലെ ‘മാമ്പുള്ളി’ ആവാൻ എനിക്ക് താത്പര്യമില്ല.

സർക്കാരിനോട് വിനയപുരസ്സരം ഒരുകാര്യം അഭ്യർത്ഥിച്ച് ഞാൻ മതിയാക്കാം. പ്രശാന്ത് മാമ്പുള്ളിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും സുഭിക്ഷമായും ആഢംബരപൂർണ്ണമായും ജീവിക്കാൻ സാധിക്കുംവിധമൊരു തൊഴിൽ ‘മാമ്പുള്ളിക്കാരന്’ സർക്കാർ സർവ്വീസിൽ തരപ്പെടുത്തികൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ അത് സമൂഹത്തോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദ്രോഹമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ബഹുമാനപ്പെട്ട മുഖ്യമന്ത്രിയെ അറിയിക്കുന്നു. അങ്ങനൊന്ന് തരപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ മിക്കവാറും പാമ്പുകൊത്താനോ വെള്ളിടി വെട്ടാനോ ഇരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും പാവപ്പെട്ട പ്രൊഡ്യൂസറെ അദ്ദേഹം ചാക്കിലാക്കി വീണ്ടുമൊരു സാഹസത്തിന് മുതിർന്നേക്കും. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ അത് താങ്ങാൻ പാവം പ്രേക്ഷകർക്കെന്നല്ല സാക്ഷാൽ ‘ഭഗവാന്’ പോലും സാധിച്ചെന്ന് വരില്ല. എന്റെ അപേക്ഷ സർക്കാർ അനുഭാവപൂർവ്വം പരിഗണിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ‘ഭഗവാനെ‘ ഓർത്ത് മൂക്കത്ത് വിരൽ വച്ച് ഞാൻ റ്റാറ്റാ പറയുന്നു.

വാൽക്കഷണം: എന്റെ സ്നേഹിതനും സഹപ്രവർത്തകനുമായ സന്തോഷ് ഒരു സിനിമാപ്രേമിയും ചില ചിത്രങ്ങളിൽ ചെറിയവേഷങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ഇടയ്ക്കൊക്കെ സീരിയലുകൾക്കും മറ്റും ഡബ്ബിംഗ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയാണ്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവനെന്നെ അവന്റെയൊരു സ്നേഹിതനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ആൾ കഴിഞ്ഞ ഒരുവർഷക്കാലമായി ചില സീരിയലുകളുടെ സഹസംവിധായകനായി പ്രവർത്തിച്ച് വരികയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരു സിനിമയുടെ സംവിധാന സഹായിയായി ‘സ്ഥാനക്കയറ്റം’ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇപ്രകാരമൊരു അഭിമുഖ സംഭാഷണം നടന്നു.

(ഭീകര ബഹുമാനത്തോടെ) ഞാൻ: സീരിയൽ രംഗത്ത് എത്തും മുൻപേ …… ഏത് മേഖലയിലായിരുന്നു പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്?

(ഭയങ്കര പുച്ഛത്തോടെ) സംവിധാനസഹായി: ഓ!... വെൽഡിംഗായിരുന്നു. ലെയ്ത്തില്..”

വീണ്ടും(ഭീകര ബഹുമാനത്തോടെ) ഞാൻ: ഉവ്വോ!! എന്തായിരുന്നു സിനിമയിലേയ്ക്ക് വരാനുള്ള പ്രചോദനം?

വീണ്ടും (ഭയങ്കര പുച്ഛത്തോടെ) സംവിധാനസഹായി: “ലെയ്ത്തില് ചത്ത് കെടന്ന് ചെരച്ചാ150 കുളുവാ (രൂപയെന്ന് വായിക്കാനപേക്ഷ) കിട്ടും. സീരിയലിലാണെ 300-ഉം ഫുഡും. പിന്നെ അതല്ലേ ഭേദം”

അങ്ങനെയാവുമ്പോൾ സീരിയലിലും സിനിമയിലും ചെരക്കുന്നതന്നെയാണ് ഭേദമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് മടങ്ങി.

ജീവിതനിലവാരവും പകിട്ടും മറ്റു നേരമ്പോക്കുകളും മാത്രം മോഹിച്ച് എത്തിപ്പെടുന്നവരുടെ ഒരു മേഖലയായി സിനിമാരംഗം മാറാതെ നോക്കേണ്ടവർ ആരൊക്കെയാണ്? എന്തായിരിക്കണം ഒരു സംവിധായകനുവേണ്ട ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ യോഗ്യത? ആർക്കറിയാം ഭഗവാനേ !!!

പൂർണ്ണമായ സ്ക്രിപ്റ്റും കൃത്യമായ ആസൂത്രണവും വേണ്ടത്ര സാങ്കേതിജ്ഞാനവുമില്ലാത്തവർ സിനിമ പിടിക്കാനിറങ്ങുന്നത് ക്രിമിനൽ കുറ്റമായി പരിഗണിച്ച് അത്തരക്കാർക്കെതിരെ നടപടിയെടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞാൽ ഇത്തരം സിനിമാ ആഭസങ്ങൾ കുറെയൊക്കെ കുറഞ്ഞേനെ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ സിനിമാ വ്യവസായവും പ്രേക്ഷകലക്ഷങ്ങളും രക്ഷപെടുകയും ചെയ്യും. അത്തരമൊരു നീക്കത്തിന് ‘ഭഗവാൻ ‘ തന്നെ മുൻ‌കൈ എടുക്കട്ടെ.

Monday, June 1, 2009

പൂക്കാൻ മറക്കുമോ നീർമാതളങ്ങൾ…



മാധവിക്കുട്ടിയെ ഏതൊരു സാഹിത്യ പ്രേമിയെയും പോലെ എനിക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ബഹുമാനവും ആരാധനയുമായിരുന്നു. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ വേർപാട് കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കുള്ള അതേ തീവ്രതയിൽ തന്നെ നമ്മെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ദിവസം(2009, മെയ് 31) ചാനലുകൾ മുഴുവൻ ‘കമല സുരയ്യ‘ യുടെ വേർപാട് ‘ആഘോഷിച്ചു‘. നാളത്തെ പത്രങ്ങളും അത് തന്നെ ചെയ്യും. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ ആ സ്ത്രീയെ മലയാളികൾ മറന്നതായി നടിച്ചു. വെറുക്കുകയും വിമർശിക്കുകയും ചെയ്തു. സാംസ്കാരിക കേരളം സംസ്കാരശൂന്യമായാണോ അവരോട് പെരുമാറിയത്?

അങ്ങനൊരു വേദന അവർക്കുള്ളതായാണ് പുനെയിലേയ്ക്ക് പോവും മുൻപേ ഒരു സ്വകാര്യചാനലിനു നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ദുർഗന്ധത്തിൽ നിന്നകന്ന് അല്പം ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാനായാണെത്രെ മാധവിക്കുട്ടി പുനെയിലേയ്ക്ക് പോവുന്നത്. കൊച്ചിയിലെ വായുവിൽ നിറഞ്ഞ ദുർഗന്ധമോ അതോ ചീഞ്ഞഴുകുന്ന സാംസ്കാരിക കേരളം വമിപ്പിക്കുന്ന ദുർഗന്ധമോ എന്ന് മാധവിക്കുട്ടിയുടെ മനസ്സിന് മാത്രമറിയാം. അത് പറയാൻ പക്ഷേ ഇനി അവരില്ല.

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ മതം മാറ്റമായിരുന്നു ഒരു വിഭാഗം ആൾക്കാരുടെ വിമർശനത്തിനും ശത്രുതക്കും പാത്രമാക്കിയത്. എന്നാൽ എന്തായിരുന്നു അങ്ങനെ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം. ഇന്ത്യാവിഷനിൽ ശ്രീ. സക്കറിയയുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ഇക്കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അവർ പറയുന്നുണ്ട്. ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷം സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് നേരിടേണ്ടിവന്ന ദുരനുഭവങ്ങൾ; പ്രത്യേകിച്ച് വിധവയായ സ്ത്രീകൾ ദു:ശ്ശകുനങ്ങളാണെന്ന രീതിയിൽ ഹൈന്ദവർ വച്ചുപുലർത്തുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ, അതുമൂലമുണ്ടാവുന്ന ഒറ്റപ്പെടലുകൾ, ഇവയൊക്കെ അവരെ വല്ലാതെ ഉലച്ചിരുന്നു.

തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന രണ്ട് സ്ത്രീകൾ രാവിലെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോവുന്നത് കണ്ട് (വിധവയായ) മാധവിക്കുട്ടി അവരോട് കുശലം ചോദിച്ചു എന്ന ഒറ്റ ‘അപശകുന’ത്തിന്റെ പേരിൽ ആ സ്ത്രീകൾ തിരികെ പോയി ‘ശുദ്ധി’വരുത്തിയെത്രെ!!! മാധവിക്കുട്ടി ആർക്കാണ് അപശകുനമാവുക. അങ്ങനെ ആർക്കെങ്കിലും ആവുന്നെങ്കിൽ സാക്ഷാൽ ഈശ്വരൻ തന്നെ അത്തരക്കാരുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാൽ അതും അവർ അപശകുനമായി കണ്ട് ശുദ്ധി വരുത്തേണ്ടതാണ്.

വിധവകൾക്ക് വലിയ അംഗീകാരം നൽകുന്ന മതമാണ് ഇസ്ലാം മതം എന്ന അറിവിലാണ് മാധവിക്കുട്ടി കമലാ സുരയ്യ ആയത്. അവർക്കവിടെ എത്ര അംഗീകാരവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ലഭിച്ചു എന്നത് ഇനി നമ്മൾ തേടേണ്ട കാര്യമല്ല. എങ്കിലും അവർ കമല സുരയ്യ ആയതിനുശേഷം ചിത്രം വരച്ചതും കവിത എഴുതിയതും ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചതും വരെ ചില മത മൌലികവാദികൾ വിവാദമാക്കിയിരുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ സ്നേഹവും അംഗീകാരവും പരിഗണനയും സ്വാതന്ത്ര്യവും മോഹിച്ച മാധവിക്കുട്ടി അവിടെയും ഒറ്റപ്പെടുകയായിരുന്നോ എന്ന് വേദനയോടെ നമുക്ക് ചിന്തിക്കേണ്ടി വരും. മറ്റൊരു കാരണവും അവർ പറയാത്ത നിലയ്ക്ക് ഹിന്ദു വിശ്വാസികൾ വച്ചുപുലർത്തുന്ന അനാചാരങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും തന്നെയാവണം ആ സുമനസ്സിനെ ‘സുരയ്യ’ ആക്കി തീർത്തതെന്ന് നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാം. മതമേതായാലും മാധവിക്കുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് മനസ്സ് നിറയെ സ്നേഹമായിരുന്നു. അവർ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതി. സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. സ്നേഹം ചൊരിഞ്ഞും സ്നേഹം തേടിയും ജീവിച്ചു. അതുപോലെ സ്നേഹനിധികളായ മക്കളുടെ അടുത്തുവച്ചു തന്നെ ജീവിതയാത്ര അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

‘എന്റെ കഥ‘യുടെ കഥാംശം

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായതും ഒരുപാട് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടതുമായ ഒരു കൃതിയാണല്ലോ എന്റെ കഥ എന്നത്. അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ തീരെ ഒളിവും മറവുമില്ലാതെ തന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പകർത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതായിരിക്കാം കുറെയെങ്കിലും പേരേ ഇതിലേയ്ക്ക് ആകർഷിച്ചത്. എന്റെ പ്രീ ഡിഗ്രി കാലത്ത് ആദ്യമായി ഞാൻ ഈ ബുക്ക് വായിക്കുന്നതും മറ്റൊരു കാരണംകൊണ്ടുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പിന്നീടോരോ തവണ ‘എന്റെ കഥ’ വായിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ ലളിതസുന്ദരമായ ശൈലി എന്നെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വിസ്മയിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എഴുത്തെന്നത് ഇത്ര ലളിതമോ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുകയും എന്നാൽ അതേ സമയം തെന്നെ ഇതുപോലെ ഒരു വരിയെങ്കിലും കുറിക്കാൻ ആർക്ക് സാധിക്കുമെന്ന സംശയം മനസ്സിൽ ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാധവിക്കുട്ടിയോട് എനിക്ക് ആരാധന തന്നെയായിരുന്നു.

മാധവിക്കുട്ടി എന്ന എഴുത്തുകാരിയോട് എനിക്കുള്ള ആരാധനയുടെ കാരണം അവരുടെ ബുക്കുകളാണെങ്കിൽ ഒരു സ്ത്രീയെന്ന നിലയിൽ അവരോടുള്ള ബഹുമാനം എന്നിൽ അത്യധികമായി വളർത്തിയത് അന്തരിച്ച ശ്രീ. എം.പി നാരായണപിള്ളയുടെ ‘മൂന്നാം കണ്ണ് ‘ എന്ന പേരിൽ ഡി.സി ബുക്സ് പുറത്തിറക്കിയ ജീവചരിത്രോപന്യാസങ്ങളിൽ ‘മാധവിക്കുട്ടി’യെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ധ്യായമായിരുന്നു. ‘എന്റെ കഥ’ എഴുതിയതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം അവർ സദാചാരമില്ലാത്ത സ്ത്രീയായി ആരെങ്കിലും കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവരുടെ ധാരണ തിരുത്താൻ നാരായണപിള്ളയുടെ വരികൾ കാരണമാവുമെന്ന ശുഭചിന്തയാലാണ് ഞാനതിവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

മാധവിക്കുട്ടിയും അവരുടെ കുടുംബവുമായി വർഷങ്ങൾ നീണ്ട വ്യക്തി ബന്ധം പുലർത്തി പോന്നിരുന്ന നാരായണപിള്ള പറയുന്നത് ‘എന്റെ കഥ ‘ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ആത്മകഥ അയിരുന്നില്ലെന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനത്തിലെ പ്രസക്തഭാഗമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയ ഏതാനും വരികൾ ഞാനിവിടെ കുറിക്കട്ടെ.

…കമലാദാസിന്റെ പുറത്ത് പിഎച്ച്. ഡി എടുക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നവരൊക്കെ ഹരിശ്രീ കുറിക്കുന്നത് ‘എന്റെ കഥ’ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ വായിച്ചായിരിക്കും. അത് ആത്മകഥയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് അവർ തുടക്കത്തിലേ വഴിതെറ്റും. ആ പുസ്തകം സൃഷ്ടിക്കുന്ന മായയിൽക്കൂടിയാണ് മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തെയും സാഹിത്യത്തെയും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഡസൻ കണക്കിന് ഭാഷകളിൽ പരിഭാഷയും ഡസൻ കണക്കിന് എഡിഷനുകളും പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ കൃതിതന്നെ ഒരു നോവലാണെങ്കിലോ?

പിന്നിട് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

“…. ‘എന്റെ കഥ ‘ എന്ന പുസ്തകം എഴുതാനുള്ള യഥാർത്ഥ കാരണം മാധവിക്കുട്ടിയുടെ അക്കാലത്തെ കാശിനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുതന്നെയായിരുന്നു. എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും കാശിനു ബുദ്ധിമുട്ടുവരാം. ഇതത്ര വലിയ ആനക്കാര്യമൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, പണത്തിന്റെ ഞെരുക്കം സാധാരണ മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്നതിന്റെ പത്തിരട്ടി വലിയ പ്രശ്നമായിട്ട് മാധവിക്കുട്ടിക്ക് തോന്നാനൊരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ മാധവിക്കുട്ടിയെ പരിചയപ്പെടുന്നതിനു നിരവധി വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ‘ക്യാരാവാൻ’ എന്ന പേരിൽ ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് അച്ചടിച്ചിറക്കിയിരുന്ന ഒരു ചവറുമാസികയിൽ കമലാദാസെന്ന പേരിൽ അതിമനോഹരമായ ഒരു ലേഖനം വായിച്ചിരുന്നു. ആ ലേഖനത്തിന്റെ വിഷയം – ഭർത്താവിന്റടുത്തുനിന്ന് ചെലവിന് വാങ്ങുന്നത് മാനക്കേടായി നായർ സ്ത്രീകൾ കരുതിയിരുന്ന കാലഘട്ടമായിരുന്നു.താൻ കൊടുക്കുന്ന സേവനങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം ഒരാളിൽനിന്നു മാത്രം വാങ്ങിയാലും പല മനുഷ്യരിൽ നിന്നു വാങ്ങിയാലും ഒരുപോലെ ‘കൊടുക്കൽ‌വാങ്ങൽ’ എന്ന നിലവാരത്തിലേയ്ക്ക് അധ:പതിക്കുമെന്നും മറ്റും. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ചെലവിനു കിട്ടുന്നതിന് പകരം കിടന്നുകൊടുക്കുന്ന ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സാധ്വികളുടെ പരിപാടി വ്യഭിചാരമാണെന്ന്. ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ‘ഒറിജിനാലിറ്റി’യും ഇതിലടങ്ങിയിരുന്ന ലോജിക്കിന്റെ ശക്തിയും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തന്റെ ചിലവിനോ ചികിത്സക്കോ എന്തിനേറെ, കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനുപോലുമോ ഭർത്താവിന്റടുത്തുനിന്ന് പത്ത് പൈസ വാങ്ങരുതെന്നൊരു മോഹം എക്കാലത്തും മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിലുണ്ട്


ഇങ്ങനെ പോവുന്നതാണ് നാരായണപിള്ളയുടെ ലേഖനം. മാധവിക്കുട്ടി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ തീർച്ചയായും വായിക്കേണ്ട ഒന്ന്. മാധവിക്കുട്ടി എന്ന സ്ത്രീയെയും അവരുടെ കുടുംബത്തെയും അടുത്തറിയാൻ പിള്ള സാറിന്റെ ലേഖനം സഹായകമാവും.

അപ്പോൾ പറഞ്ഞുവന്നത്, ‘എന്റെ കഥ‘ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഒന്നാന്തരമൊരു ഭാവനാസൃഷ്ടി മാത്രമാണെന്ന് നമുക്ക് അനുമാനിക്കേണ്ടിവരും. കാശിന്റെ ആവശ്യത്തിനെഴുതുമ്പോൾ വിൽക്കാനുള്ള ചേരുവകൾ ബുദ്ധിപൂർവ്വം അവർ ചേർത്തിരിക്കാം. നമ്മൾ കപടസദാചാരക്കാരും നിരൂപകരുമൊക്കെ അവ വിശ്വസിച്ച് ആ പാവം എഴുത്തുകാരിയെ ഭ്രാന്തിയും ധിക്കാരിയും തന്റേടിയുമൊക്കെയാക്കി മാറ്റി.

മലയാളത്തെ അവർ സ്നേഹിച്ചു എന്നാൽ മലയാളികളെ അവർ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ? സ്നേഹിച്ചിരിക്കാം. ശത്രുക്കളോട് സ്പർദ്ധ പുലർത്തുന്നവളായിരുന്നില്ലല്ലോ കമല സുരയ്യയായ മാധവിക്കുട്ടിയെന്ന കമലാ ദാസ്.

ആ‍ദരാഞ്ജലികളോടെ…