Follow by Email

Saturday, August 29, 2009

ഓണം; ചില അസ്വാഭാവിക ചിന്തകള്‍

സ്നേഹിതരേ,

ഇത് ‘ആല്‍ത്തറ‘യ്ക്കുവേണ്ടി എഴുതിയ പോസ്റ്റാണ്. ഇവിടെയും അതിന്റെ ഒരു പകര്‍പ്പ് കിടന്നുകൊള്ളട്ടെ.

ഓണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എതിര്‍ പ്രസ്താവനയല്ല ഈ പോസ്റ്റ്. എങ്കിലും ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു. ഓണം എന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞുപോവുന്നോ എന്ന്. ഈ ഓണക്കാലത്ത് പ്രത്യേകിച്ചൊരു സന്തോഷവും എന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്നില്ല. ഓണമായെന്നുപോലും തോന്നുന്നില്ല. നിങ്ങള്‍ക്കോ? എന്റെ വിവരക്കേടില്‍ നിന്നുണ്ടാവുന്ന തോന്നലാവും ഇത്. അല്ലെങ്കില്‍ പഴയ ഓണക്കാലം എനിക്കിനി തിരികെ ലഭിക്കില്ലാ എന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ അസ്വസ്ഥതയുമാവാം. അതാവും ഇങ്ങനൊരു പോസ്റ്റ് ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ കാരണം. എതിരഭിപ്രായമുള്ളവര്‍ പൊറുക്കുക.

------------------------------------

“ഇത്തവണത്തെ ഓണം ആല്‍ത്തറയില്‍”

അതെ. ഇത്തവണ ഈ ആല്‍ത്തറയിലിരുന്ന് ഓണമാഘോഷിക്കാനാണ് ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. അതൊരു ഭാഗ്യമായും ഞാന്‍ കരുതുന്നു. സൌഹൃദത്തിന്റെ തണലില്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ച് ഇവിടെയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സില്‍ നന്മയുടെ പൂക്കള്‍ ധാരാളമായി വിരിയുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നു. ആ പൂക്കള്‍കൊണ്ട് ഈ ആല്‍ത്തറയില്‍ നമുക്കൊരു കളമൊരുക്കാം. അവയില്‍ നിന്ന് സ്നേഹത്തിന്റെ സൌരഭ്യമുയരട്ടെ. ചങ്ങാത്തത്തിന്റെ നനുത്ത മഞ്ഞുകണങ്ങള്‍ വീഴ്ത്തി നമുക്കാപൂക്കളത്തിന് അമരത്വം നല്‍കാം.

* * *

ഓണം നമ്മുടെയൊക്കെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മാത്രമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ?. എതിര്‍പ്പുള്ളവരുണ്ടാവാം, എങ്കിലും എനിക്കു തോന്നുന്നു ഇപ്പോള്‍ ഓണത്തെ ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതും പ്രവാസി മലയാളികളാണെന്നാണ്. എന്റെ സ്കൂള്‍ കാലങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഹിന്ദിക്ലാസ്സില്‍ ‘ ഓണം കേരളീയോ കാ എക് ദേശീയ് ത്യോഹാര്‍ ഹേ..’ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഓണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപന്യാസം പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൂടി കഴിയുമ്പോള്‍ പുതുതലമുറ ‘ഓണം, പ്രവാസി മലയാളിയോം കാ എക് ദേശീയ് ത്യോഹാര്‍ ഹേ ‘ എന്ന രീതിയില്‍ ഉപന്യാസം പഠിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു. സിലബസ് അനുവദിച്ചാല്‍.

ഞാനിത് പറയാന്‍ കാരണമുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ തലസ്ഥാന നഗരിയിലിരുന്ന് ഇതെഴുതുമ്പോള്‍ തിരുവോണത്തിന് ഇനി വെറും മൂന്ന് നാളുകള്‍ മാത്രം. ഇവിടെ ഓണമെത്തിയിട്ടില്ല. പ്രകൃതി പോലും ഓണത്തെ സ്വീകരിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടില്ല. നേര്‍ത്ത വെയിലും ശക്തമായ കാറ്റും തുമ്പികളും ശലഭങ്ങളും പൂക്കളുമൊക്കെ ഓണത്തിനു മുന്നോടിയായി വരുമായിരുന്നു. ഇന്നതില്ല.

ആകെ ഓണത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അറിയുന്നത് അച്ചടി,ദൃശ്യ,ശ്രവ്യ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയുള്ള പരസ്യങ്ങളിലൂടെ മാത്രം. ഞാനടക്കം പരസ്യരംഗത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ് ഉപജീവനത്തിനായി ഇപ്പോള്‍ ഓണത്തെ കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിപോലും കൈയ്യൊഴിഞ്ഞ ഓണം. പരസ്യക്കാര്‍ കൃത്രിമശ്വാസോച്ഛ്വാസം നല്‍കി ‘ഉപഭോക്താക്കളെ’ വഞ്ചിക്കാനായി പുനര്‍‌സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഓണം.

പരസ്യക്കാരനെന്ന നിലയില്‍ എനിക്കു തോന്നുന്നു ‘കാണം വിറ്റും ഓണം ഉണ്ണണമെന്ന് ’ പ്രസ്താവിച്ച ആ മഹത് വ്യക്തിയാവാം ഏറ്റവും വലിയ കോപ്പി റൈറ്റര്‍ എന്ന്. മലയാളക്കരയിലെ ദരിദ്രനാരായണന്മാര്‍ അതനുസരിച്ച് ഉള്ളതു വിറ്റും ഓണമാഘോഷിച്ചു. ആര്‍ക്ക് നഷ്ടം? ഇനി ആരും അങ്ങിനെ ചെയ്യാന്‍ മുതിരരുതെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. ഇപ്പോഴത്തെ ഓണം ഉള്ളവന്റേതാണ്. ഉള്ളവര്‍ ഇല്ല്ലാത്തവന്റെ കൈയ്യിലുള്ളത് തട്ടിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ആഘോഷമാണ് ഓണം.

തിരുവനന്തപുരത്ത് കിഴക്കേക്കോട്ട മുതല്‍ മ്യൂസിയം ജംഗ്ഷന്‍ വരെ നിങ്ങളൊന്ന് നടന്നാല്‍ കാണാം - ‘ഓണ സദ്യ വെറും 151 രൂപയ്ക്ക്. ടാക്സ് എക്സ്ട്രാ ‘ എന്ന പരസ്യം . ടാക്സ് കൊടുത്ത് ഓണസദ്യ കഴിക്കാനൊരു അവസരം മുന്തിയ ഹോട്ടലുകള്‍ നമുക്ക് തരുന്നു. ഡിസ്കൌണ്ട്, ഓഫര്‍ എന്നീ വാക്കുകള്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കേള്‍ക്കുന്നതും ഈ കാലത്തുതന്നെ. എല്‍.സി.ഡി ടിവി-യടക്കം കെയര്‍ഫ്രീ ഐറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വരെ ഡിസ്കൌണ്ട്. ഓണമെന്നാല്‍ ഷോപ്പിങ്ങ്. പൂക്കളമെന്നാല്‍ വിമന്‍സ് ക്ലബ്ബിന്റെ കീഴില്‍ നടത്തുന്ന മത്സരം. പൂക്കള്‍ തമിഴന്മാര്‍ നമുക്കു നല്‍കും. അതിന് എക്സ്ട്രാ ടാക്സ് ഈടാക്കുന്നോയെന്ന് അറിയില്ല. മഹാ‍ബലി അന്താരാഷ്ട്ര കമ്പനികളുടെ അടക്കമുള്ള ‘ബ്രാന്‍ഡ് അമ്പാസിഡര്‍ ‘ മാത്രം. മലയാളികള്‍ക്ക് ഇനി മഹാബലിയില്‍ അവകാശമില്ല.

ഒക്കെ പോട്ടെ, എന്തായിരിക്കും ഈ ഓണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം എന്ന് ചിന്തിച്ചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?. എന്റെ തോന്നല്‍ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ അഭാവമാവും ഈ ഓണം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടമെന്ന്. ഞാന്‍ ജനിച്ച് ഇന്നേവരെ ഈ ലോകത്തില്‍ മാധവിക്കുട്ടിയില്ലാത്ത ഒരോണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ കഥകളോ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളോ ഇല്ലാത്ത ഒരോണപ്പതിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല. സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണം വിതറുന്ന വെയിലും കാറ്റും പൂക്കളും ശലഭങ്ങളും തുമ്പികളുമൊന്നും ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും ആ മഹതിയുടെ അഭാവംകൊണ്ടാവാ‍മെന്ന് വെറുതെ നമുക്ക് ചിന്തിക്കാം. എത്രയോ പ്രതിഭാധനന്മാരായ ആള്‍ക്കാരാണ് ഈ ഓണം കൂടാന്‍ നില്‍ക്കാതെ കടന്നുകളഞ്ഞത്. അവരുടെയൊക്കെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മനോഹരമായ ഓണക്കാലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവരോടുകൂടി നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഓണത്തിന്റെ ഓജസ്സാണ്. അവശേഷിക്കുന്നത് കച്ചവട താല്പര്യങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ, കുത്തകകമ്പനികളുടെ കീശ വീര്‍പ്പിക്കാന്‍ പരസ്യക്കാര്‍ പടിച്ചുവിടുന്ന നിര്‍ജ്ജീവമായ ഓണം മാത്രം. വരും വര്‍ഷങ്ങളില്‍ നമുക്കത് തീര്‍ത്തും ബോധ്യമാവും. അതുതന്നെയാണ് ഓണത്തിന്റെ കഷ്ടവും.

എനിക്ക് സംശയം. മഹാബലി ഇനി വരിക കേരളത്തിലേയ്ക്കാവില്ലേ?. പ്രവാസിമലയാളികള്‍ തിങ്ങിപ്പാര്‍ക്കുന്നിടത്താവും ഇനി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദര്‍ശനമെന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു. സ്വര്‍ണ്ണവെയിലും കുളിര്‍കാറ്റും തുമ്പിയും ശലഭങ്ങളുമൊക്കെ ഓരോ പ്രവാസിമലയാളികളെയും തേടിപോയിട്ടുണ്ടാവും. ഓണം ഇനി പ്രവാസ മനസ്സുകളില്‍ മാത്രമാവും. കേരളീയര്‍ ‘കാരി സതീഷിന്റെയും ഗുണ്ടുകാട് സാബുവിന്റെയും ഓം പ്രകാശിന്റെയും കേരളത്തിന്റെ സ്വന്തം ‘ഗുണ്ടി’യായ ശോഭാ ജോണിന്റെയുമൊക്കെ‘ വികൃതികള്‍ വായിച്ചു രസിച്ചു കഴിയട്ടെ. മഹാബലിയ്ക്ക് ‘പാതാളം മാവേലി’യെന്ന വിളിപ്പേര്‍ വീഴും മുന്‍പേ അദ്ദേഹം ഈ നാടും വിടട്ടെ.

എല്ലാവര്‍ക്കും നന്മവരണമേയെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ആര്‍ക്കും ഓണാശംസകള്‍ നേരാതെ ഞാന്‍ മടങ്ങുന്നു. നാളെ ഒരു ചുരിദാര്‍ കമ്പനിയ്ക്കുള്ള ഓണപ്പരസ്യം തീര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഡിസ്കൌണ്ടുകളുടെ പൊടിപൂരത്തോടെ....


മനസ്സിലൊരു ഓര്‍മ്മത്തുമ്പി :

കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് പൂപറിക്കാന്‍ പോവുന്ന സുന്ദരകാലം എന്റെ ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. അതൊരു വാശിയേറിയ മത്സരം കൂടിയാണ്. കൂടുതല്‍ പൂ പറിക്കുന്നവര്‍ വിജയി. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് എത്തിവലിഞ്ഞാല്‍ കിട്ടാത്ത ഉയരങ്ങളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പൂക്കള്‍, നിക്കറിട്ട ഞങ്ങള്‍ ‘ പുരുഷന്മാര്‍’ പറിച്ചുകൊടുക്കും. ആരാധനയുടെ പുഷ്പങ്ങള്‍ അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ വിരിയുന്നത് കൌതുകത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കും. പൂപറിക്കുന്നതിനിടെ രേവതിക്കുട്ടിയെന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടിയുടെ വിരലില്‍ ഒരു മുള്ളുകൊണ്ടു. അവളുടെ നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ചന്ദനനിറമുള്ള വിരലിന്റെ അറ്റത്ത് കടുകുമണിയോളം വലിപ്പത്തില്‍ രക്തത്തിന്റെ ഒരു കുമിള. ഞാനാ‍ കുമിള എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചെടുത്തു. അവളുടെ കണ്ണുനീരൊപ്പി. ധാരാളം പൂക്കള്‍ പറിച്ച് അവളുടെ കൂട നിറച്ചു. അന്ന് ഏറ്റവും പൂക്കള്‍ കിട്ടിയത് രേവതിക്കുട്ടിയ്ക്കാണ്. സ്വാഭാവികമായും ഏറ്റവും കുറവ് എനിക്കും. പക്ഷേ, പിരിയുമ്പോള്‍ അവള്‍ എന്റെ കവിളില്‍ സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ തന്നു. ഇന്നും അതെന്റെ കവിളില്‍ പൂത്തുനില്‍ക്കുന്നു.

രേവതീ, നീ ഇത് വായിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ‍? നീ നല്‍കിയ ആ ഉമ്മ ഇന്നും ഞാന്‍ എന്റെ കവിളില്‍ സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നീ അറിയുക. പ്രണയത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും കറപുരളാത്തൊരു ഉമ്മ. എന്റെ മകന് അങ്ങനെയൊരു ഓണക്കാലം കിട്ടില്ലല്ലോ എന്നത് എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

നിന്റെ മകള്‍ക്ക് സുഖമല്ലേ? നീ അവള്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുക നമ്മുടെ ഓണക്കാലത്തേക്കുറിച്ച്.!!

Tuesday, August 25, 2009

'സദാ ചാരി' സദാചാരി ആവുമ്പോള്‍...

സദാചാരം എന്നത് ഏതൊരുമനുഷ്യനും ഉണ്ടാവേണ്ട ഒരു സദ്ഗുണം തന്നെയാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയും നല്ല ശീലങ്ങളുടെ, മര്യാദകളുടെ വക്താക്കളായാല്‍ സമൂ‍ഹം തന്നെയാണ് നന്നാവുന്നത്. മര്യാദരാമന്മാര്‍ മാത്രം നിറയുന്നൊരു ലോകത്താണ് സ്നേഹം, സമാധാനം, സന്തോഷം, സഹിഷ്ണുത, സാഹോദര്യം, അനുകമ്പ, ദയ, പ്രതിപക്ഷബഹുമാനം എന്നിങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള സദ്ഗുണങ്ങളെല്ലാം അതിന്റെ പാരമ്യതയില്‍ ദര്‍ശിക്കാനാവുന്നത്. അങ്ങനെയല്ലേ? ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ സദാചാരമാണ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ ഒരു പറുദീസയാക്കി മാറ്റാന്‍ സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ഘടകം. (ചുമ്മാ..)

ആയിക്കോട്ടെ.

അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഒരാള്‍ എപ്പോഴാണ് സദാചാരിയായി മാറുന്നതെന്നറിയാനും എനിക്ക് കൌ‍തുകമുണ്ട്. ജന്മനാതന്നെ ലഭിക്കുന്ന ഒന്നാണോ സദാചാരം? അതോ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലുടേയോ അല്ലെങ്കില്‍ മാതാപിതാക്കുളുടെയും ഗുരുക്കന്മാരുടെയും മറ്റു സ്വാധീനശക്തിയുള്ള വ്യക്തികളുടെയും സ്നേഹോപദേശങ്ങളിലൂടെയോ? അതുമല്ലെങ്കില്‍ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയോ വായനയിലൂടെയോ? ആയിരിക്കില്ല. അങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനും സദാചാരി ആവേണ്ടിയിരുന്നല്ലോ!!

സദാചാരത്തിന്റെ അസ്കിത എനിക്കില്ലെങ്കിലും സദാചാരത്തെ സ്നേഹിക്കാനും സദാചാരവാദികളെ ബഹുമാനിക്കാനും അവരെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കാനും എനിക്കാവും. അതിനു തെളിവാകാകുന്നു ‘പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നും’ സദാചാരത്തിന്റെ ശുഭ്രവസ്ത്രമണിഞ്ഞ് സദാചാരവാദിയായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്ന ഈ പോസ്റ്റ്. ‘നഷ്ടബോധം‘ പോലും മനുഷ്യനെ സദാചാരിയാക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് എനിക്ക് നല്‍കിയ ഒരു അസുലഭ കാഴ്ചയുടെ വിവരണമാണിത്.

ബാംഗ്ഗ്ലൂരിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര ഞാന്‍ അതിവേഗം പ്ലാന്‍ ചെയ്ത ഒന്നായിരുന്നു. മനുജി, തോന്ന്യാസി എന്നിവരുമായി ഒരിക്കല്‍ പോവാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അന്നത് സാധിച്ചില്ല. ഇപ്പോള്‍ നന്ദേട്ടന്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ വിടാനുംകൂടി തീരുമാനിച്ച നിലയ്ക്ക് എന്റെ യാത്ര നീട്ടേണ്ടന്ന് കരുതി.

പോയി.
അറുബോറന്‍ യാത്ര.

മടക്കം ട്രെയിനിലാക്കാന്‍ കാരണം നന്ദേട്ടന്റെ നിര്‍ബന്ധമാണ്. ഞായറാഴ്ച ആയതിനാല്‍ തിരക്ക് തീരെ കുറവായിരിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിച്ചു. എനിക്ക് ബസ്സിൽ പോരാനായിരുന്നു താല്പര്യം. എന്നാൽ , ഭാരിച്ച ലഗേജ് ഉള്ളതിനാല്‍ ബസ്സ് അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് അസൌകര്യമാവുമെന്നും ട്രെയിനിലല്ലെങ്കിൽ താൻ യാത്ര തന്നെ നീട്ടിവയ്ക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു ടിയാൻ.പിന്നെ ഇടയ്ക്കൊന്ന് മൂത്രമൊഴിക്കണമെങ്കിൽ ട്രെയിനാണെത്രെ സൌകര്യം. എന്നിട്ടോ, മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോയിട്ട് ഒന്ന് ഇളകിയിരിക്കാൻ സാധിച്ചത് പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുത്തപ്പോഴാണ്. ഇല്ല. അതൊന്നും ഞാൻ ഓർക്കുന്നില്ല. ഓർത്താൽ ഈ പോങ്ങു ഏങ്ങി പോവും.

തിരക്കേറിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ എട്ടേപത്തേന്ന് നടക്കുന്ന എന്റെ തലയിൽ കാർഡ് ബോർഡ് പെട്ടിയും ഇരുകൈകളിലും ഭാരമേറിയ ബാഗും തൂക്കിച്ച് നന്ദേട്ടനെന്നെ ട്രെയിനിലേയ്ക്ക് തെളിച്ചതും ഞാനിപ്പോൾ ഓർക്കുന്നില്ല. ഓർത്താൽ ഈ പോങ്ങു ഏങ്ങി പോവും.

ട്രെയിനിൽ വച്ച് സേവിക്കാനുള്ള സോമരസം ആവശ്യത്തിന് കരുതണമെന്നുപറഞ്ഞ എന്നോട് ‘ഒക്കെ ഞാൻ കരുതീട്ട്ണ്ടടാ , നേരംവെളുക്കുന്നവരെ നമുക്ക് കഴിക്കാനുള്ള സാധനമുണ്ട് ‘
എന്നുപറഞ്ഞ് ‘അരലിറ്ററിന്റെ തംസപ്പിൽ ഒരു ക്വാർട്ടർ‘ ഒഴിച്ച് ഉയർത്തിക്കാട്ടിയതും ഞാൻ ഓർക്കുന്നില്ല. ഓർത്താൽ ഈ പോങ്ങു ഏങ്ങി പോവും.



9.45-ന് പുറപ്പെടുന്ന ഐലന്റ് എക്സ്പ്രസ്സില്‍ 7 മണിക്ക് തന്നെ കയറിക്കൂടി. അപ്പോൾപോലുംബോഗി പാതി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഭാഗ്യവശാല്‍ വിന്‍ഡോ സൈഡില്‍ മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്കിരിക്കാന്‍ പാകത്തിന് 2 സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അതില്‍ ഓരോന്നിലായി ഞങ്ങള്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

8 മണിയോടെ സീറ്റുകളെല്ലാം നിറഞ്ഞു. കഷ്ടി 6 പേര്‍ക്കിരിക്കാവുന്ന സീറ്റില്‍ എട്ടും ഒന്‍‌പതും പേര്‍. എനിക്കെതിര്‍വശത്തായി എതിര്‍ദിശയിലേയ്ക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍‌കുട്ടി. പൂര്‍ണ്ണമായും സീറ്റിലേയ്യ്ക്ക് കയറി ഇരിക്കാനാവുന്നില്ല അവള്‍ക്ക്. അത്യാവശ്യം പുഷ്ടിയുള്ള ശരീരത്തിന്റെ വലതുഭാഗം ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായും സീറ്റിനുവെളിയിലേയ്ക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു. തുടുത്ത കവിളുകളിലേയ്ക്ക് വളരുന്ന നേര്‍ത്ത മുടിയിഴകള്‍. പച്ചക്കല്ലുപതിച്ച കമ്മല്‍. മുഖം ചെരിക്കുമ്പോള്‍ ദൃശ്യമാവുന്ന തുടുത്തുചുവന്ന ചുണ്ടുകള്‍. നയനമനോഹരമായ ഈ കാഴ്ച അനന്തപുരിവരെ നൽകണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ മിഴി ചിമ്മാതെ ഞാൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

അധികം താമസിയാതെ, ലോ വെയിസ്റ്റ് ജീന്‍സിനുവെളിയിലേയ്ക്ക് വളര്‍ന്നുകയറിയ ജട്ടിയുമായി ഒരു പരിഷ്കാരി ചെറുപ്പക്കാരന്‍ എന്റെ കാഴ്ചയെ ഒരുനിമിഷം മറച്ച് കടന്നു പോയി. ബോഗിയുടെ അങ്ങേയറ്റം വരെ നടന്നിട്ട് സീറ്റ് ലഭിക്കാത്തതിനാല്‍ അയാള്‍ തിരികെ വന്ന് ബാഗ് മുകളിലേയ്ക്ക് വച്ച് പെണ്‍കുട്ടിയുടെ സമീപത്തായി നങ്കൂരമിട്ടു.. അവന്റെ നോട്ടവും അവളിലേയ്ക്ക് തന്നെ. മാന്യതയില്ലാത്ത മ്ലേച്ഛൻ. ഒരുമാതിരി സ്ത്രീകളെ കാണാത്തതുപോലെ!!

ഇനിയും അരമണിക്കൂര്‍ എടുക്കും വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങാന്‍. തിരക്കേറും തോറും ഞാന്‍ നന്ദേട്ടനെ രൂക്ഷമായി നോക്കും. - ‘ഹേയ്, ഇതൊന്നുമല്ല പോങ്ങൂ തിരക്ക്. ചിലപ്പോള്‍ ഡോറില്‍ തൂങ്ങി വരെ ആള്‍ക്കാരുണ്ടാവും. ടാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുതന്നവിധം നീ ശ്വാസമൊന്ന് ആഞ്ഞ് വലിച്ചുവിട്ടേ.. നിന്റെ ടെന്‍ഷനൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ മാറും’ - ഇതാണ് എന്റെ രൂക്ഷമായ നോട്ടത്തിന് നന്ദേട്ടന്‍ നല്‍കുന്ന മറുപടി.

ടെന്‍ഷന്‍ കുറയ്ക്കാന്‍ ‘ബ്രീത് എക്സര്‍സൈസ്’ നന്നെന്ന് തലേദിവസം നന്ദേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു . ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ പോലുമുള്ള ശ്വാസം ഈ ബോഗിയില്‍ കഷ്ടിയാണ്. അപ്പോളാണ് അയാളുടെയൊരു വായു വ്യായാമം.

ഇടയ്ക്ക് കാലൊന്നു നീട്ടിവച്ചപ്പോള്‍ നിലത്തുനിന്ന് തെലുങ്കിലൊരു തെറി. ഹൊ! ഈ നരച്ച സ്ത്രീ എപ്പോള്‍ കാല്‍കീഴില്‍ കയറി ചുരുണ്ടു!!

ട്രെയിന്‍ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ആശ്വാസം, അല്പസ്വല്പം വായു ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വരുന്നുണ്ട്.

എതിര്‍വശത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തി മുകളിലെ ബെര്‍ത്തില്‍ പിടിച്ച് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നു. അയാളുടെ അരക്കെട്ട് താഴെയിരിക്കുന്ന പെണ്‍‌കൂട്ടിയുടെ ഉരത്തില്‍ ചെന്നുരസി മടങ്ങുന്നത് അയാള്‍ അറിയുന്നേയില്ല. പാവം. നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കുന്നു!!! പെണ്‍കുട്ടി മുഖമുയര്‍ത്തി അയാളെ നോക്കുന്നു. അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിഅടച്ചു തന്നെ. അവള്‍ ഇത്തിരികൂടി സീറ്റിലേയ്ക്ക് കയറി ഇരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഞാനല്ലാതെ വേറൊരു മാന്യനും അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

ട്രെയിന്‍ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്തി. അവിടെനിന്നും കുറേ ആള്‍ക്കാര്‍ കയറി. ചെറുപ്പക്കാരന്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന ലക്ഷണമില്ല. അയാള്‍ പെണ്‍കുട്ടിയോട് കൂടുതല്‍ ചേര്‍ന്നുനിന്ന് തന്റെ പിന്‍ഭാഗത്തുകൂടി ആള്‍ക്കാരെ മുന്നോട്ട് കടന്നുപോവാന്‍ അനുവദിക്കുന്നു. എല്ലാവരും കടന്നുപോയപ്പോള്‍ അയാള്‍ അരക്കെട്ട് അവളുടെ ഉരത്തില്‍ നിന്നും വേര്‍പെടുത്തി. ട്രെയിന്‍ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഇപ്പോള്‍ അയാളുടെ ഒരു കൈ താഴെ അവളിരിക്കുന്ന സീറ്റില്‍ വിശ്രമിക്കുന്നു. പിന്നെ പതിയെ വിരലുകള്‍ നീട്ടി അവളുടെ പിന്‍ഭാഗത്ത് തൊടുന്നു. അതിശയം. പെണ്‍കുട്ടി പ്രതികരിക്കുന്നേയില്ല! പ്രതിഷേധിക്കുകയും!! ചെറുപ്പക്കാരന് ആത്മവിശ്വാസമേറിയിരിക്കുന്നു. അയാള്‍ വിരലുകളൊന്നൊന്നായി അവളുടെ പുറത്ത് മേയാന്‍ വിട്ടു. ഒരുവേള, അവനെപ്പിടിച്ച് എന്റെ സീറ്റിലിരുത്തി ആമാന്തം കൂടാതെ അവിടമങ്ങ് കൈയ്യേറിയാലോ എന്നുപോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചു. തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ അവനില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കാന്‍ അതല്ലാതെ മറ്റെന്തുവഴിയാണുള്ളത്?

എനിക്കറിയാം. ഒരു പെണ്‍‌കുട്ടിയെ ഒരുവന്‍ ഈ രീതിയില്‍ ശല്യം ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളായിരുന്നുവെങ്കില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കില്ലായിരുന്നുവെന്ന്. എന്നുവച്ചാല്‍ പ്രതികരിക്കുമായിരുന്നെന്ന്. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ അത് ചെയ്തില്ല. ചെയ്യുകയുമില്ല. കാരണം. അവന്‍ കൈയ്യേറുന്നത് അവളുടെ ശരീരത്തയാണ്. പ്രതിഷേധിക്കേണ്ടതോ അവളും. അവളതിനുമുതിര്‍ന്നാല്‍ ആ ബോഗിമുഴുവനും അവള്‍ക്ക് സംരക്ഷണം നല്‍കുമായിരുന്നില്ലേ? അനുവാദം കൂടാതെ ഒരാളും മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു അസന്മാര്‍ഗിയാണ് ഞാന്‍. ഇവിടെ അവള്‍ അവന് മൌനാനുവാദം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. ആയതിനാല്‍ അവള്‍ പ്രതിഷേധിച്ചാല്‍ മാത്രമേ എനിക്കിടപെടാനാവുകയുള്ളു. അതുകൊണ്ട് അവള്‍ പ്രതിഷേധിക്കുന്ന നിമിഷംവരെ അവരുടെ പ്രകടനങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കാനുള്ള അവകാശം
എന്നിലെ അസന്മാര്‍ഗിയില്‍ നിക്ഷിപ്തമാണ്.

യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ടിപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് ഒന്നരമണിക്കൂര്‍ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. നിലത്ത് എന്റെ കാലുകള്‍ക്കടിയില്‍ കിടക്കുന്ന വൃദ്ധ തെലുങ്കില്‍ കൂര്‍ക്കം വലിക്കുന്നുണ്ട്. പച്ചക്കമ്മലിട്ട പെണ്‍കുട്ടിയും സദാ അവളെ ചാരി നില്‍ക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനും കണ്ണടച്ചും ഞാനെന്ന അസന്മാര്‍ഗി കണ്ണുതുറന്നും ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നു.


ട്രെയിന്‍ അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അവളില്‍ നിന്നും നിരാശയോടെ അടര്‍ന്നുമാറി. ആ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും കയറിയതില്‍ ഫ്രഞ്ച് താടി വച്ച ഒരാള്‍ ചെറുപ്പക്കാരനോട് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങി നില്‍ക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അയാള്‍ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. ‘ഫ്രഞ്ചന്‍‘ അവിടെ തന്നെ നിലയുറപ്പിക്കുന്നു. പിന്നെ ഒട്ടകത്തിനിടം കിട്ടിയപോലെ അയാള്‍ പഴയ ചെറുപ്പക്കാരനെ / പഴഞ്ചനെ പതിയെ തള്ളിമാറ്റുന്നു. പിന്നെ ഫ്രഞ്ചന്‍ നിലത്ത് അവള്‍ക്ക് ചുവട്ടിലായി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. പഴയ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ നിന്നുകൊണ്ട് തീപാറുന്ന നോട്ടം ഫ്രഞ്ചനുനേരേ തൊടുക്കുന്നു. പിന്നെ അവളെ നോക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍ നിരാശയും ദൈന്യതയും ഇടകലര്‍ന്ന ഭാവം. അങ്ങനെ നവരസങ്ങള്‍ യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ മിന്നിമറയുന്ന മുഖവുമായി പഴയ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അങ്ങനെതന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

സത്യത്തില്‍ ഇപ്പോഴാണ് യാത്ര രസകരമായി എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്.

താഴെ ഇരിക്കുന്ന ‘ഫ്രഞ്ചന്‍‘ നില്‍ക്കുന്ന ‘പഴഞ്ചന്‍‘ അവസാനിപ്പിച്ചിടത്തുനിന്ന് തുടങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. എത്ര ശ്രദ്ധയോടെയും ശ്രമകരവുമായാണ് ഫ്രഞ്ചന്‍ അത് സാധിച്ചെടുക്കുന്നതെന്ന് എന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുന്നു. മടക്കി ഉയര്‍ത്തിവച്ച കാല്‍മുട്ടിലേയ്ക്ക് അയാളുടെ കൈകള്‍ ചുരുട്ടി വയ്ക്കുന്നു. അയാളുടെ കൈകളും അവളുടെ തുടയും തമ്മില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു വിരലിന്റെ അകലം മാത്രം. അയാളും തലചെരിച്ച് ഉറങ്ങുന്നപോലെ... പിന്നെ പതിയെ ഒരു വിരല്‍ നീട്ടി അവളുടെ തുടയില്‍ ഒന്നുകുത്തി.

അരമണിക്കൂര്‍ മാത്രം ആയുസ്സുള്ള ഫ്രഞ്ചന്റെ പ്രകടനം തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയാണ്. അവസാനിച്ച വിധമോഏറെ കൌതുകകരവും.

“നിനക്കുമില്ലേടാ പട്ടീ..അമ്മയും പെങ്ങന്മാരും?” എന്ന കാതുപൊട്ടുന്ന രീതിയില്‍ ക്ലീഷേയായി തീര്‍ന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ് അയാളെ ഉണര്‍ത്തിയതും തളര്‍ത്തിയതും. ചോദ്യത്തിന്റെ ഉടമ അയാള്‍ തന്നെ. നമ്മുടെ പഴഞ്ചന്‍ ചെറുപ്പക്കാരന്‍. മണിക്കൂറുകളോളം അവളെ ചാരിനിന്ന് നിര്‍വൃതിയടയുകം പിന്നെ താന്‍ ചെയ്ത തെറ്റ് മറ്റൊരുവന്‍ ചെയ്യുന്നത് സഹിക്കാനാവാതെ വന്നപ്പോള്‍ മാത്രം സദാചാരത്തിന്റെ വെള്ളക്കുപ്പായം ധരിക്കുകയും ചെയ്തവന്‍. ധാര്‍മ്മികമായി അയാള്‍ക്ക് അവകാശമുണ്ടോ അങ്ങനെയൊരു കുപ്പായം ധരിക്കാന്‍. ഇല്ലെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. എന്നാല്‍ അങ്ങനെ തറപ്പിച്ച് പറയാന്‍ എന്നേപ്പോലൊരു അസന്മാര്‍ഗിക്കെന്തവകാശം.

ഈ കാലത്തെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്കിടയിലു ഇത്തരം പ്രവണതകുളെണ്ടെന്നത് ആശ്ചര്യകരമാണ്. പണ്ട് എന്റെ സ്കൂള്‍, കോളേജ് കാലത്ത് ഇത്തരം വിക്രിയകള്‍ ധാരാളമായുണ്ടായിരുന്നു. ‘എര്‍ത്തിങ്’ എന്ന പേരിലാണ് അന്നതറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അന്നും ഇന്നും ഞാനതിന് മുതിര്‍ന്നിട്ടില്ല എന്നുപറയുമ്പോള്‍ ഇല്ലാത്ത മാന്യത ഞാന്‍ സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. ഞാന്‍ അംഗീകരിക്കാം. ഞാന്‍ മാന്യനല്ലെന്ന്. എന്നുവച്ചാല്‍ മദ്യപാനിയാണ്. പുകവലിക്കാരനാണ്. ഏകപത്നീവ്രതക്കാരനുമല്ല. പക്ഷേ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിസ്സഹായതയെ എന്റെ വാക്കുകൊണ്ടോ വിരലുകൊണ്ടോ ഞാന്‍ മുറിവേല്പിച്ചിട്ടില്ല. ഇവിടെ രണ്ടുപേരുടെ സ്പര്‍ശനത്തിന് വിധേയയായ പെണ്‍‌കുട്ടി എന്തുകൊണ്ട് പ്രതികരിക്കാതിരുന്നു. അതിനെ എതിര്‍ക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുപോലും എന്തുകൊണ്ട് എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. കുറ്റം, എന്റെ പെണ്‍കുട്ടീ നിന്റേതാവുന്നു. ഒപ്പം, നോക്കി രസിച്ച (?)എന്റേതും.

കഴിയുമെങ്കില്‍ ഇനിയെങ്കിലും ഇത്തരം നെറികെട്ട വിരലുകള്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെയും ശരീരത്തില്‍ ഇഴയാതിരിക്കട്ടെ. അതിന് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് സ്ത്രീകളേ, നിങ്ങളാണ്. താല്പര്യപ്പെടുന്നില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ സധൈര്യം പ്രതിഷേധിക്കൂ. അപ്പോള്‍ ഈ സദാചാരികളില്‍ നിന്നും നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന്‍ എന്നേപ്പോലുള്ള നിരവധി അസന്മാര്‍ഗികളുണ്ടാവും. വാക്ക്. നിങ്ങള്‍ പ്രതിഷേധിക്കാതെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അസന്മാര്‍ഗികള്‍ നിങ്ങളുടെ രക്ഷക്കെത്തിയാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരു പേരുണ്ട്. ‘സദാചാര പോലീസ് ‘എന്ന്. സാമാന്യം ‘ഭേദപ്പെട്ട തെമ്മാടി‘ എന്ന സല്പേര്‍ എനിക്ക് നേടാനായിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ ഞാന്‍ തൃപ്തനുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ‘സദാചാര പോലീസ്’ ആവാന്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. നിങ്ങളുടെ മാനത്തെ നിങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുക. എന്റെ ‘സല്പേര്’ ഞാനും സംരക്ഷിക്കട്ടെ....

എന്ന്
ഒരു അസന്മാര്‍ഗി.

Thursday, August 13, 2009

ആത്മകഥകള്‍ക്ക് ഒരു എപിലോഗ്

എന്റെ ഒരു സ്നേഹിത എഴുതിത്തന്ന ലേഖനം. അവളുടെ പേര്‍ ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കരുതെന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചതിനാല്‍ ഞാനത് ഒഴിവാക്കുന്നു. നന്ദി.

-----------------------------

ആത്മകഥകള്‍ക്ക് ഒരു എപിലോഗ്


ആത്മകഥകള്‍ വിവാദങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഒരു പക്ഷേ കാലങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പായിരിക്കണം. ഒരു വ്യക്തി തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സത്യസന്ധമായ അനുഭവങ്ങലാണ് മുറ്റുള്ളവരുടെ മുന്‍പില്‍ തുറന്നുവയ്ക്കുന്നതെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അതില്‍ വിമര്‍ശനാത്മകങ്ങളായ സംഭവങ്ങള്‍ കണ്ടേക്കും. കാരണം, ജീവിതമെന്നത് ജീവിച്ചുമാത്രം പഠിക്കേണ്ടതാണാല്ലോ. അതില്‍ തനിയാവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തീരെ വിരളവും.

മഹാന്മാരായ പലരുടേയും ആത്മ കഥകളുടെ ഏടുകള്‍ ചെറിയ പ്രായം മുതല്‍ക്കേ നമ്മള്‍ പഠിക്കുന്നുണ്ട്. തീര്‍ച്ചയായും അവയീല്‍ പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയില്‍ നേടിയ ജീവിതവിജയങ്ങളും അനുകരമ്മീയവും ആദരണീയവുമായ മാതൃകകളും കാണാം. എന്നാല്‍ സൂക്ഷ്മമായ ഒരപഗ്രഥനത്തിന് ഈ പുസ്ഥകങ്ങളെ അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതങ്ങളെ വിധേയമാക്കിയാല്‍, അന്തര്‍ലീനമായ അപ്രിയ സത്യങ്ങളുറ്റെ കല്ലുകളും മുള്ളുകളും കാണാന്‍ സാധിക്കില്ലേ? ഇന്നും നമ്മള്‍ ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹൃവിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നു, അദ്ദേഹം പകര്‍ന്നുതന്ന അനേകം ആശയങ്ങള്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൌര്‍ബല്യങ്ങളെ അറിയാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതുപോലെ എത്രയെത്ര ചരിത്രസത്യങ്ങളെ നമ്മള്‍ അഞ്ജതയുടെ മറയ്ക്കുള്ളില്‍ ഉറക്കിക്കിടത്തിയിരിക്കുന്നു !.

അടുത്ത കാലത്തായി ഏറെ കൊടുങ്കാറ്റുകളുയര്‍ത്തിയ കുറച്ച് ആത്മകഥകള്‍ മലയാളത്തില്‍ ഇറങ്ങുകയുണ്ടായി. നളിനി ജമീല എന്ന തെരുവിന്റെ മകള്‍, മോഷണം തൊഴിലാക്കിയ മണിയന്‍ പിള്ള , ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും മാറിനില്‍ക്കുന്ന സിസ്റ്റര്‍ ജെസ്മി എന്നിവരാണ് ആത്മകഥകളുടെ വിവാദത്തിരകള്‍ അഴിച്ചുവിട്ടത്. കുറിയേടത്തു താത്രിയുടെ ‘സ്മാര്‍ത്തവിചാരം‘ ചരിത്രരേഖയായപ്പോള്‍ തകര്‍ന്നുവീണത് കേരളസമൂഹത്തിന്റെ ഒട്ടാകെയുള്ള പൊയ്മുഖങ്ങളായിരുന്നു. ഉന്നതശ്രേണിയിലുള്ള പല സുഭഗമന്യന്മാരും ഭ്രഷ്ടരാക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെയാണല്ലോ ഇതിനൊരു ചരിത്രമാനം വന്നത്. എന്നാല്‍ നളിനി ജമീല എന്ന സ്ത്രീ ഒരു നിര്‍ബന്ധിതാവസ്ഥയിലല്ല തന്റെ ആത്മകഥ എഴുതുന്നത്. താന്‍ ജീവിച്ച ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടേതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണെന്ന തോന്നലില്‍ നിന്നും താന്‍ താണ്ടിയ വഴികളുടെ നെരിപ്പോടുകള്‍ എന്തെന്ന് മനസ്സാക്ഷിയുള്ളവര്‍ക്ക് അറിയാനുമാണ്.

ബിരുദപഠനത്തിന് നളിനി ജമീലയുടെ പുസ്തകം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചതിനെതിരെയാണല്ലോ സദാചാരവാദികള്‍ ഇന്ന് വാളെടുത്തിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ബിരുദക്ലാസ്സില്‍, പ്രത്യേകിച്ച് മലയാള ബിരുദ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ എന്താണ് പഠിക്കുന്നത് എന്നത് അറിയാത്തവരായിരിക്കണം ഇതിനെ എതിര്‍ക്കുന്നത്. കാരണം അമിത ലൈംഗികതയുടെയും അശ്ലീല മണിപ്രവളാത്തിന്റെയും സ്ത്രീ ശരീര വര്‍ണ്ണനകളുടേയും ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ഈ പാഠ്യവിഷയങ്ങളിലേറെയും. ഇതിന് നല്‍കുന്ന സാധൂകരണം അന്നത്തെ സാമൂഹ്യാവസ്ഥ, ചരിത്ര രേഖകളുടെ പരാമര്‍ശം എന്നിവയൊക്കെയാണ്. ആയിരിക്കാം, എന്നാല്‍ ആ വിഭാഗത്തില്‍ പരിഗണിച്ചാല്‍ പോലും സാമൂഹ്യ പ്രസക്തമല്ലാതാവുമോ നളിനി ജമീലയും അവരെ സൃഷ്ടിച്ച സമൂഹവും?

പ്രൈമറി ക്ലാസ്സുകളില്‍ തൊട്ടേ നാം സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങലുടേയും കണ്ണീരിന്റെയും കിനാവിന്റെയും ഭാഗങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നു. ശ്രീരാമകൃഷ്ണ പരമഹംസരുടേയും വിവേകാനന്ദന്റെയും ആദര്‍ശസൂക്തങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നു. മാനിഷാദാ പാടിയ കവിയെ പഠിക്കുന്നു. ആര്‍ദ്രമായ കവിതകള്‍, ബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളതയെ പുരസ്കരിക്കുന്നവയും സ്നേഹസമ്പുഷ്ടമായവയും പഠിക്കുന്നു. ഇവയൊക്കെയും വായിച്ചോ ക്ലാസ്സിലെങ്കിലും കേട്ടോ വളര്‍ന്നവര്‍ തന്നെയല്ലേ കുട്ടിത്തം വിടാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാട്ടാളന്റെ കൌശലത്തോടെയും വേട്ടക്കാരന്റെ കരവിരുതോടെയും പിച്ചിച്ചീന്തുന്നത്. അനുകമ്പ, ദയ, കരുണ തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങളെക്കൂറിച്ച് അറിവില്ലാത്തതാണോ ഇവരുടെ പ്രശ്നം?

നേരേ മറിച്ച് സമൂഹത്തില്‍ നടക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലാതെ വളരുന്ന പെണ്‍‌കുട്ടികള്‍, തങ്ങളുടെ നൈസര്‍ഗ്ഗിക കാമനകളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് ചൂഷണവിധേയരാക്കുന്ന മാന്യന്മാരുടെ കെണിയില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അകപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഇതെഴുതുമ്പോള്‍, സൂര്യനെല്ലിയും വിതുരയും ചരിത്രമാവുകയും ഹൈസ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളെ സ്കൂള്‍ വാഹനത്തിന്റെ ക്ലീനറൂം ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍മാരും സംഘം ചേര്‍ന്ന് പീഢിപ്പിച്ച പുതിയ കഥകള്‍ ആ‍ഘോഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തില്‍, ശൈശവ പ്രായം കടക്കുന്ന ഏതൊരു കുട്ടിയും ഇടയ്ക്കെങ്കിലും അശ്ലീലത്തിന്റെ അതിപ്രസരമുള്ള പരസ്യങ്ങള്‍ കാണുകയോ പാട്ടുകള്‍ കാണുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കൌമരക്കാരില്‍ ലൈംഗികത എന്നാല്‍ എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത എത്രപേര്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും. എന്തുതരം അറിവാണെന്നതു മാത്രമാണിവിടെ പ്രശ്നം. ഭാവനയുടേയും ചോദനയുടേയും ലോകത്ത് അല്പാറിവുകള്‍ ഇന്നും അപകടകരം തന്നെയാണ്. സ്കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ തുറന്നുപറയാന്‍ മടിക്കുന്നതും എന്നാല്‍ നിത്യേന കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതുമായ ഒരു സംഭവമാണ് അശ്ലീല സിഡികള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവങ്ങള്‍. ചില സ്കൂളുകളിലെ സ്റ്റാഫ് റൂമുകളില്‍ ഇത്തരം പിടിച്ചെടുത്ത വസ്തുക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകം പെട്ടികള്‍ തന്നെ വച്ചിരിക്കുന്നു!. ഇനര്‍നെറ്റില്‍ നിന്നും ടി.വിയില്‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പലവിധ തെറ്റായ അറിവുകാളോടെ വളരുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക് 18 മുതല്‍ 20 വയസ്സുവരെയുള്ള പ്രായത്തില്‍ ശൈശവത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത ഉണ്ടാവുമോ? നിശ്ചയമായും സമൂഹത്തെയും ലോകത്തെയും നേരിടാന്‍ സജ്ജരായിരിക്കും ഈ യുവജനം. തങ്ങളുടെ ഒപ്പം ജീവിക്കുന്നവര്‍ ഏതേതു സാഹചര്യങ്ങളില്‍, എങ്ങനെയൊക്കെ ആയിത്തീരുന്നു എന്നും ഈ ലോകത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ അവസ്ഥ എന്താണെന്നും അറിയേണ്ടതല്ലേ. ഉണ്ണിനീലി സന്ദേശവും ചമ്പുക്കളും പഠിക്കുമ്പോള്‍ ത്രസിക്കാത്ത ഏതു ഞരമ്പാണ് 51 വയസ്സുള്ള നളിനി ജമീല സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ രക്തവും വിയര്‍പ്പും പുരണ്ട താളുകള്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ മുറുകുന്നത്.

പഠിക്കുകയോ പഠിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ, ഇഷ്ടമുള്ളവര്‍ അല്ലെങ്കിലും വായിച്ചിരിക്കും. പുതിയ തലമുറയുടെ കണ്ണു തുറക്കാന്‍ ഒരുപക്ഷേ ഇതൊക്കെയും അപര്യാപ്തവും ആയേക്കാം. എന്നാല്‍ അനുദിനം പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പീഢനങ്ങള്‍ക്ക് എന്നെങ്കിലും ഒരറുതി ഉണ്ടാവുമോ? ഇരകള്‍ വേട്ടക്കാരെ തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രകൃതിയില്‍ മാത്രമ്മോ? ഒരു പക്ഷേ ബുദ്ധനും ഗാന്ധിജിക്കും സ്വാമി വിവേകാ‍നന്ദനും സാധിക്കാത്തത് വിപരീത ഫലത്തിലെങ്കിലും അത്ഭുതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുമോ?

Thursday, August 6, 2009

കായിക ഭാരതാംബേ; നിന്റെ ഹമ്മര്‍, ജട്ടി, ഷെട്ടി!

നിഷ ഷെട്ടിയെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായറിയുന്നത് വേശ്യാവൃത്തിയിലേര്‍പ്പെട്ടതിന്റെ പേരില്‍ അറസ്റ്റിലാവുകയും 10,000 രൂപ കെട്ടിവയ്ക്കാനില്ലാത്തതിനാല്‍ ജയിലില്‍ അടയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത വിധവയും അമ്മയുമായ ഒരു ദരിദ്രസ്ത്രീ എന്ന നിലയ്ക്കാണ്. പലരും അവരെ അറിഞ്ഞതും ഈ സംഭവത്തിന് ശേഷമായിരിക്കും. എന്നാല്‍ നമ്മള്‍ അവരെ അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് 12 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് ദേശീയ കായികമേളയില്‍ ലോങ്ങ് ജം‌പില്‍ വെള്ളിമെഡല്‍ നേടുകയും മറ്റുപല കായിക ഇനങ്ങളിലും മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ച വയ്ക്കുകയും ചെയ്ത മികവുറ്റ ഒരു കായികതാരമെന്ന പേരിലായിരുന്നു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ എത്ര കഴിഞ്ഞാലും, ഏതെങ്കിലും ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരനെ, ഒരു പക്ഷേ, അയാള്‍ ഒരു കളിയ്ക്കായി മാത്രമേ ഇന്ത്യയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിട്ടുള്ളുവെങ്കില്‍ പോലും നാം മറന്നു പോവുമോ?

ഇല്ല. അതിന്റെ കുറ്റം നമ്മുടേതുമല്ല. ഒരു പക്ഷേ, നമ്മളറിയാതെ തന്നെ നമ്മെ ക്രിക്കറ്റിന്റെ അടിമകളാക്കാന്‍ മറ്റാര്‍ക്കോ സാധിച്ചിരിക്കുന്നു. ‘അവര്‍‘ ക്രിക്കറ്റിനെ വളര്‍ത്താനും പിന്നെ ക്രിക്കറ്റിലൂടെ വളരാനും തുടങ്ങി. മറ്റൊരു കായിക ഇനത്തിനും ഇന്ത്യയിലിനി ക്രിക്കറ്റിനുമേളില്‍ വളരാനാവില്ല. അതിനായുള്ള പിന്തുണയും പ്രോത്സാഹനവും മറ്റു സാഹചര്യങ്ങളും നല്‍കാന്‍ കായിക മന്ത്രാലയമോ അല്ലെങ്കില്‍ മാ‍ധ്യമങ്ങള്‍ തന്നെയോ ശ്രമിക്കുകയുമില്ല. നമ്മുടേതെന്ന് അവകാശപ്പെടാവുന്ന ഹോക്കിയുടെ അവസ്ഥയിന്നെന്താണ്? ആരാണ് ഇന്ത്യന്‍ ഹോക്കി ടീമിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ക്യാപ്റ്റന്‍ എന്നറിയാവുന്നവര്‍ എത്രപേരുണ്ടാവും? ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ജനകീയമായ കളിയായ ഫുട്‌ബോളില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം എവിടെയാണ്? ഇന്ത്യന്‍ ടെന്നീസിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ സാനിയയിലേയ്ക്ക് ചുരുക്കി എഴുതും വിധം നീങ്ങുന്നതിനു പിന്നിലുള്ള കാര്യമെന്താണ്? കേളീമികവിനേക്കാള്‍ ‘അവയവ ഭംഗി‘ തന്നെ. ഏത് ആംഗിളില്‍ നിന്ന് ക്ലിക്കിയാലും ക്യാമറയില്‍ പതിയുന്നത് ആരെയും വശീകരിക്കുന്നത് തുടുത്തുമുഴുത്ത ഒരു ചിത്രമായിരിക്കും. രാമനാഥന്‍ കൃഷ്ണന്‍, ജയ്ദീപ് മുഖര്‍ജി, പ്രേം ജിത് ലാല്‍, വിജയ് അമൃതരാജ് എന്നിവരെ നമ്മള്‍ മറന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാലങ്ങളോളം ഡബിള്‍സില്‍ ഒന്നാം നമ്പറായി നിലനിന്നിരുന്ന ലിയാണ്ടര്‍ പയസ്, മഹേഷ് ഭൂപതി കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ മികവ് സാനിയയുടെ തുടയഴകിന്റെയും സ്തനസൌന്ദര്യത്തിന്റെയും മുന്നില്‍ മുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ പുതിയൊരു കായികതാരത്തെയും കായിക ഇനത്തെയും മാധ്യമങ്ങള്‍ വെള്ളിവെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുകയാണ്. ദീപിക പള്ളിക്കല്‍ എന്നോമറ്റോ പേരായ ഒരു അഴകിയ റാണി. പരസ്യമായി അവള്‍ കളിക്കുന്ന കളി - സ്ക്വാഷ് ! അതെന്താണോ എന്തോ?!! ഒന്നറിയാം ഇവളുടെ ജട്ടി ദൃശ്യമാവുന്ന ചിത്രം മാത്രമേ ക്യാമറാമാന്‍ പകര്‍ത്താറുള്ളു. മനോരമയിലും മാതൃഭൂമിയിലും ഇതിന്റെ വര്‍ണ്ണചിത്രം ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു. (ഇരുപത്രത്തിനും നന്ദി) . സ്ക്വാഷിനെ വളര്‍ത്തുക എന്നതല്ല മാധ്യമങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമെന്നൂഹിക്കാമല്ലോ.

സാനിയ, ദീപികമാരുടെ ജെട്ടിയിലും ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരുടെ പകിട്ടിലും കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്ന കായികമന്ത്രാലയം അധികൃതര്‍, ജീവിക്കാനായി ‘ജട്ടി’കീറേണ്ടി വരുന്ന നിഷ ഷെട്ടിമാരേപ്പോലുള്ള കായികതാരങ്ങളെ കാണാതെ പോവരുത്. അവര്‍ ഒരു കാലം നമ്മുടെ നാടിനുവേണ്ടി ശരീരവും പ്രയത്നവും സമര്‍പ്പിച്ചവരാണ്. ഇന്ന് അവരില്‍ പലര്‍ക്കും( പുറത്തറിഞ്ഞത് ഒരു ഷെട്ടിയെ മാത്രമാവാം) സ്വന്തം ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്‍ ശരീരം വില്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നുവെങ്കില്‍ കായികഭാരതം ലജ്ജിക്കണം.

കായിക മന്ത്രാലയംചെയ്യേണ്ടത് നിഷ ഷെട്ടിയെ ജയിലില്‍ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുകയും ആ സ്ത്രീയ്ക്ക് ജീവിച്ചുപോവാനുതകുന്ന വിധമൊരു തൊഴില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തില്‍ നല്‍കുകയുമാണ്.

ഇന്ത്യന്‍ ക്രിക്കറ്റ് താരങ്ങളായ ധോണിയും ഹര്‍ഭജനും 1 കോടി രൂപയോളം വിലവരുന്ന ‘ഹമ്മര്‍’ എന്ന വാഹനം സ്വന്തമാക്കിയ വാര്‍ത്ത നമ്മള്‍ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതേ സമയം തന്നെയാണ് നിഷ ഷെട്ടി എന്ന കായികതാരം വേശ്യാവൃത്തിയിലേര്‍പ്പെട്ടതിന് പിടിക്കപ്പെട്ടതും 10,000 രൂപ പിഴകെട്ടാനില്ലാത്തതിന്റെ പേരില്‍ ജയിലിലായ വാര്‍ത്തയും നാമറിയുന്നത്. സമൂഹത്തിന്റെ പരിച്ഛേദംതന്നെയാണ് കായികരംഗവും. ഉള്ളവര്‍ സുഖിക്കുകയും ഇല്ലാത്തവര്‍ നരകിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടി വരിക സ്വാഭാവികം. എന്നാല്‍ ഒരമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ മക്കളെല്ലാം സമന്മാരാണെന്നതു പോലെ കായികമന്ത്രാലയമാവുന്ന അമ്മയുടെ മക്കളാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഓരോ കായിക താരങ്ങളും. എല്ലാവര്‍ക്കും ഹമ്മര്‍ കൊടുക്കേണ്ടതില്ല. വിശപ്പുമാറ്റാനെങ്കിലുമുള്ള വഴികള്‍ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കണം. അത് അവര്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനൊരു വഴി തുറന്നുകൊടുക്കാന്‍ കായികമന്ത്രാലയത്തിന് ബാധ്യതയുമുണ്ട്.
അവരെ സഹായിക്കാന്‍ അധികൃതര്‍ ഇനിയും വിമുഖത കാട്ടിയാല്‍ ദാരിദ്രം കൂടുതല്‍ നിഷ ഷെട്ടിമാരുടെ ശരീരത്തിന് വിലയിടീ‍യ്ക്കും. അങ്ങനെവന്നാല്‍ തലകുനിക്കേണ്ടത് കായികഭാരതം തന്നെയാണ്.

***

ഈ പോസ്റ്റുകൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമുണ്ടാവില്ലെന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം. ആകെയുള്ളത് നിഷ ഷെട്ടിക്കായി ഇത്രയെങ്കിലുമെനിക്ക് ചെയ്യാനായല്ലോ എന്ന തൃപ്തി മാത്രം. ഈ ചവറ് വായിച്ച എന്റെ വായനക്കാര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം വേണ്ടേ? വേണം! സാനിയ മിര്‍സയുടെ നല്ലൊരു ചിത്രം ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് സമ്മാനിക്കാം. അനുഭവിക്കൂ...

Tuesday, August 4, 2009

ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും


അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ എന്ന വിശ്വോത്തര ചലച്ചിത്രകാരന്റെ ഒരു സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുന്ന പ്രേക്ഷകന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി തെളിയുക സ്വാഭാവികം. എന്നാല്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിറങ്ങുന്ന പ്രേക്ഷകരെ കണ്ടാല്‍ അതിലൊരു അതിശയമില്ലേ? അത്തരമൊരു അതിശയം സമ്മാനിക്കുന്ന ചിത്രമാണ് ‘ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും’ .

ഈ ചിത്രം കണ്ടിട്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് രണ്ടുവാക്ക് എഴുതാനിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ നിറയുന്നത് സത്യത്തില്‍ ജാള്യതയാണ്. കാരണം അടൂരിന്റെ സിനിമ കാണുന്ന പ്രേക്ഷകനുപോലും നിയതമായ ഒരു ആസ്വാദനനിലവാരം വേണമെന്ന് വിചാരിക്കുന്ന ഒരാളാണ് ഞാന്‍. അപ്പോള്‍ പിന്നെ അതിനെക്കുറിച്ച് രണ്ടുവാക്ക് കുറിക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ ഔചിത്യക്കുറവ് എന്നെ ബാധിച്ചുപോവുന്നതില്‍ തെറ്റില്ലല്ലോ. എങ്കിലും ഔചിത്യക്കുറവും ജാള്യതയുമൊക്കെ മാറ്റിവച്ച് എനിക്കീ പോസ്റ്റ് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയേ പറ്റൂ‍. കാരണം അത്രയേറേ ഞാനീ ചിത്രം ആസ്വദിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ സിനിമ കഴിയുന്നത്ര ജനത്തിന്റെ അടുത്തെത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യവും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. എന്നെ വായിക്കുന്നതില്‍ ആരെങ്കിലും ഈ ചിത്രം കാണുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ സന്തോഷവാനായി.

അഞ്ച് സംസ്ഥാന അവാര്‍ഡുകള്‍ നേടുകയും ആവശ്യത്തിന് വിവാദം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ചിത്രമെന്ന നിലയ്ക്കാണ് ‘ഒരു പെണ്ണും രണ്ട് ആണും’ ഞാന്‍ കാണുവാന്‍ പോവുന്നത്. ശ്രീ. ടി.വി ചന്ദ്രന്‍ എന്ന സംവിധായാകന്‍ ‘സീരിയല്‍’ നിലവാരത്തിലുള്ള ഒരു സിനിമയാണ് ‘ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും’ എന്നുപറഞ്ഞതും ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ഈ സിനിമ കാണാതെയാണ് അങ്ങനൊരു അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാ‍സം. കാരണം, ഈ സിനിമ കാണുന്ന ആര്‍ക്കും അത്തരത്തിലൊരു വാദം ഉണ്ടാവാനിടയില്ല.

രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഈ ചിത്രം തകഴിയുടെ 4 കഥകളെ ആ‍സ്പദമാക്കി എടുത്തതാണ്. സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഇടപെടല്‍ കൊണ്ട് കുറ്റവാളികളാവുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ് ഈ നാല് കഥകളും പറയുന്നത്. ‘കള്ളന്റെ മകന്‍’ , ‘നിയമവും നീതിയും’, ‘ഒരു കൂ‍ട്ടുകാരന്‍’ എന്നിവയാണ് ആദ്യ പകുതിയില്‍. ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം ഒരു മണിക്കൂര്‍ ‘പങ്കിയമ്മ’ എന്ന കഥയെ ആസ്പദമാക്കിയാണ്. ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായും ദുരൂഹതകള്‍ തെല്ലുമില്ലാതെയും ഈ കഥകള്‍ അടൂര്‍ മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആതും ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാവുന്നതും രസിക്കുന്നതുമായ ഭാഷയില്‍.

പങ്കിയമ്മയുടെ കഥ പറയാന്‍ അടൂര്‍ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി ഏറെ രസകരമാണ്. വൃദ്ധദമ്പതികളുടെ സംസാരത്തിലൂടെയാണ് കഥ വിരിയുന്നത്. പങ്കിയമ്മയെക്കുറിച്ച് എത്രയോവട്ടം അവര്‍ പരസ്പരം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്നും നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു. പരദൂഷണപ്രിയരും മറ്റൊരുവന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ഉളിഞ്ഞുനോക്കി രസിക്കാന്‍ മടിക്കാത്തവരുമാണ് ദേശഭേദമെന്യെയുള്ള മാനവജനതയെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്ന കഥാകഥനശൈലി. കുറ്റം ചെയ്യുന്നപോലെ ഹീനമാണ് കുറ്റകൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചറിഞ്ഞാനന്ദിക്കുന്നതെന്നും ഈ ചിത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഓരോ കഥയിലും കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടെങ്കിലും സിനിമയില്‍ ഒരിടത്തും പ്രേക്ഷകന് അറപ്പോ വെറുപ്പോ ഭീതിയോ ഉണര്‍ത്തുന്ന ഒരു രംഗവും ചേര്‍ത്തിട്ടില്ലാ എന്നതും അതിശയകരമാണ്. തിന്മയുടെ പ്രതീകമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളോടുപോലും പ്രേക്ഷകന് വെറുപ്പുതോന്നുന്നില്ല എന്നതാണ് ഈ സിനിമയുടെ ഒരു പ്രത്യേകത. തെറ്റുകളെ മനസ്സിലാക്കി ശരികളെ സ്നേഹിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നൊരു സിനിമ. മനസ്സില്‍ നന്മയുള്ള ഒരു കലാകാരനുമാത്രമേ അത് സാധ്യമാവൂ. അടൂരിനത് സാധ്യമായിരിക്കുന്നു.

എം.ആര്‍ ഗോപകുമാര്‍, നെടുമുടി വേണു, ജഗന്നാഥന്‍, ബാബു നമ്പുതിരി, സുകുമാരി, രവി വള്ളത്തോള്‍, മനോജ് കെ.ജയന്‍, പ്രവീണ എന്നിവര്‍ അവിസ്മരണീയമായ രീതിയിലുള്ള അഭിനയം കാഴ്ചവച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്‍സ് എന്ന നടന്റെ പ്രകടനം പറയാതെ പോവുന്നത് ശരിയല്ല. അടൂരിനെപ്പോ‍ലൊരു സംവിധായകന്റെ ഇടപെടല്‍ തന്നെയാണ് ആ നടന്റെ പ്രകടനമികവിനുപിന്നിലെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

സ്ത്രീ മനസ്സുകളുടെ നിഗൂഢതയെ മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിനൊപ്പം കഥ നടക്കുന്ന കാലഘട്ടം അതിന്റെ പശ്ചാത്തലം എന്നിവയിലൊക്കെ അതീവ ശ്രദ്ധ സംവിധായകന്‍ പുലര്‍ത്തിയതുവഴി മനോഹരമായ ഒരു സിനിമ തന്നെയാണ് മലയാളഭാഷയ്ക്ക്, സിനിമാ പ്രേമികള്‍ക്ക് അടൂര്‍ സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതുപോലൊരു ചിത്രം കാണുവാന്‍ ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സ് വിമുഖതകാട്ടുന്നുവെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് മലയാള സിനിമയൂടെ നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ച് ഉല്‍ക്കണ്ഠപ്പെടുവാന്‍ യാതൊരുവിധത്തിലും അവകാശമില്ല. സിനിമയെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ ഈ ചിത്രം കാണണം.

‘ആരെയും രസിപ്പിക്കുന്നു ‘ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് ശ്രീ ടി.വി ചന്ദ്രന്‍ ഈ സിനിമയെ സീരിയല്‍ നിലവാരത്തോട് ഉപമിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അത് തന്നെയാണ് ഈ ചിത്രത്തിന് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതി. അടുത്തകാലത്തായി വരുന്ന ചില നിരൂപണങ്ങളും ആസ്വാദനക്കുറിപ്പുകളും പരാമര്‍ശങ്ങളുമൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍, പലരും അടൂരിനെ വിമര്‍ശിക്കുക എന്നതൊരു പരിഷ്കാരമായി എടുത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നാം. സംവിധായകര്‍ തമ്മില്‍ മത്സരിക്കേണ്ടത് തങ്ങളുടെ സിനിമകള്‍ കൊണ്ടാണ്. നാവിനവിടെ യാതൊരു വിലയുമില്ല.

മുഷിച്ചിലും ഇഴച്ചിലുമാണ് അടൂരിന്റെ സിനിമയെന്ന തെറ്റായ ധാരണ മാറ്റിവച്ച് ഈ ചിത്രമൊന്ന് കണ്ടുനോക്കൂ. തീര്‍ച്ചയായും ‘ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും ‘ ഏവരെയും രസിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

(സിനിമയെക്കുറിച്ച് ആധികാരികമായ അറിവുകളുള്ള ഒരാളല്ല ഈ പോസ്റ്റ് കുറിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ശരാശരി ആസ്വാദന നിലവാരം മാത്രമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആസ്വാദനക്കുറിപ്പുമാത്രം.)

പോസ്റ്ററിനുള്ള കടപ്പാട് : ഗായത്രി